sözlük yazarlarının unutulmaz çocukluk anıları

2000 yılının yazı 7 yaşındayım . yılını nerden hatırlıyosun dersen ilkokul biri yeni bitirmişim. bizim burda yaz festivaline ödül olarak akşam  dışarı çıkartılmıştım. sanki teriyerim ya ben ödül oluyor bu. gariban anamla  meydana gittik. atilla taş o dönem meşhur olan hit parçalarını halk konserinde söylüyordu. dinleyiceler atillaya eşlik ederek "kırmızılım sana yandı canımı"tekrar edip kopuyolar ama ortam nasıl kalabalık. bu atilla  o dönem ortalığı inletiyor bilirsiniz zaten o dönemleri. kalabalığa biraz daha yaklaşalım derken  nasıl olduysa annemin o zincir parmaklarının arasından koptum ve seyirciler beni o hengamede içine çekti. ulan noluyor demeye kalmadan bu insanlardan oluşan karadelik beni yuttu. bir ona çarpıyorum bi buna çarpıyorum girdap gibi herifler döndükce  daha da iç taraflara gidiyorum.  ölücem sandım kimi eziyo. kimi vuruyo. bacak kadarım zaten kalabalığın altındayım, ezen ezene. konser birnevi üstümde veriliyor oldu. bayıldım bayılıcam anlayacağınız. o sırada yanımdan biri yerlerde ezilmemi ve kimsesizliğimi fark edip çooocuuukkk vaaarr çocuuukk vaaar diye bağırdı. bir iki üç dört derken millet çocuk var diye bağırıyor. ulan atilla nın şarkılarının söylerken gayet sekronizeydiniz noldu şimdi böyle. o, çocuk var bağırtıları uğultu oldumu. benim grup bi uğultu çıkartıyo bırakın atillayı ben bile anlamıyorum bağırmalarını. atilla şarkısını durdurup seyirci içinde bir anormallik olduğunu fark edip noldu bi dakka bi dakka noldu  noluyo ? dedi. bakın o an şöyle gerçekleşti.


-bizimkiler bohuh vaaa bohuhh  vaaa
(çocuk var çocuk var)
-atilla noluyo orda noluyoo
-bohuh vvaa bohuuuuhh
-arkadaşlar anlayamıyorum
-bohuuhh vaaavaa
-çokuk mu var
-eveettt

sonunda atilanın sormasıyla sekronise olabilmiştik. insan koridoru açıp ben karbon sahneye çıktım. şoktayım binlerce insan hepsi bana bakıyo. hepsininin yüzünü  tebessümünü heycanını görüyordum sahneden. kalbim heycandan  göğüsümden çıkacak gibi atıyo. atilla o zıpır hareketleriyle bana doğru çöküp;

- adın ne senin
-ad ad adım kaybon

adımı söylememle  birlikte bir alkış sesi koptu. atilla gülüyor  bense ağladım ağlıyacam  zaten.

-anneni mi kaybettin.
-(bende cevap yok)

sonuçta artık ünlü olmuştum. bunun getirdiği rahavetle anamı bile hatırlamaz olmuştum. o anda binlerce kişinin bana tebessümü ki beni onlar yarattılar beni 1 dakikada değiştirmişti. atilla yanıtsız kalan sorusuna hiç vakit kaybetmeden hadi anneni bulalım dedi. atilla:

- bu çocuk kimin diye bağırdı

yuh ! sanarsınki annem beni konser yerine doğrup kaçmış öyle mi sorulur lan bu soru. garip anam benim dese nasıl duyucaz bunu hiç mi düşünmedin mi. belkide düşündü ama artık onun şovunun bir parçası olmuştum.

atilla birden orkestraya gidip bişiler söyleyip  geri geldi son ki üç dört yaptı veee

-geli geli veeer ham çökelekte  boğazına dursun hamçökelek.

anam oldu hamçökelek! hadi buyrun!

40 yıllık anamı düşürdüğüm duruma bak ben daha nasıl kötülük yapayım bu kadına. zaten buu parçayı oyüzden hiç dinliyemem  küfür gibi gelir.

o sırada şarkının çoşkusuyla olayın rengi çok  değişti canlı canlı flaş tivi moduna geçtik. atilla oynuyor ben kendimden geçmişim alkış yapıyorum atilla yanıma gelip elimden tutuyor kah oynuyoruz kah dönüyoruz. hatırlayınca  elim ayağım titredi şuan.

şarkı sonunda bitti.

atilla taş

-hanımefendi oğlunuzu kulise gönderiyoruz ordan alın lütfen.

noldu çökelek diyodun az önce. şovun bitti tabi daha ne olsun demi.
beni yan taraftan bi adam gelip arka tarafa doğru götürdü annem kulise geldi. etimi bir sıktı. gıg diyemiyorum kadıncağız haklı. tüm memlekete rezil ettim kadını. öyle yada böyle sonuçta yine anam beni bulmuştu. aslında ilk sahne deneyimim olmuyacaktı bu. ikinci sahneme ismini bilmediğim bir bayan sanatçı yine çocukken annemin rızasıyla çıkarmış saçma saçma sorular sormuştu. annemde bu çocuk sahnelerin adamı olucak bakışıyla bana kıs kıs gülüyordu. bunu belki başka bir zaman anlatırım. vel hasıl atilla taşla ilginç bir anım olmuş oldu böylece. o sahne olayında da annem beni rahat görsün diyemi yaptı korkum geçsin diyemi anlayamadım o ayrı tabi. hatırladıkca gülüyoruz.*
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.