suriyeli mülteciler

öncelikle suriyeli sığınmacı sorununu yakından takip edip, başkentin suriyeli mahallesi olarak geçen önder mahallesi'nin yanı başında olduğum için sık sık o mahalle ve çevresine yardım amacıyla gidiyorum. konuyla ilgili hükümetin bazı önlemsiz politikalarını bir yana koyalım. benim önceliğim çocuklar. ve defaatle başkalarından duyup yakın zamanda yaşadığım bir olayı aktarmak istiyorum.

yakın zamana kadar yan binamızın bodrumunda yaşayan 4 çocuklu türkmen bir aile vardı, kendi çapımızda aileyle ve çocuklarla ilgilendik, sık sık birbirimizi misafir ettik vs. çocukların her biri birer aslan parçası. babaları aylık 700 lira civarı bir maaşla sanayide çalışıyor. az para biriktirebilirsek geri ülkemize döneriz düşüncesindeler.

evlerindeki rutubet arttığı için evi değiştirmek zorunda kalan komşu aile 2 üst sokaktan bir eve taşınıyor ama evin erkek çocukları hala sık sık kapımızı çalıp hal hatır sormaya, vakit geçirmeye geliyor taa ki yan binadaki yaşları 8-13 arasında değişen çocuklardan dayak yiyene kadar.

bu fasıl bir oluyor iki oluyor, çocuğa da soruyorum muhammed baban mı dövdü yok abla, annen mi dövdü yok abla. söyle diyorum söylemiyor da... baktım iş böyle olmayacak çocuğu takibe aldım. bizim yan binadan dediğim yaş aralığındaki çocuklar muhammed'i sıkıştırmış hırpalıyor. çocuklardan zeka geriliği ve öfke problemi olan biri demir bir çubukla bizim oğlanı duvara dayamış o demir parçasıyla boynunu sıkıştırıyor, yani muhammed'in boynu orda rahatlıkla kırılabilir, nefesi kesilebilir hatta o demir parçası bedenine girebilir...

diğer çocuklar da öylece kahkahalarla muhammed'in çırpınışını izliyor, mahalleli karışmıyor. ben dehşete düşmüşüm, bu çocuklar muhammed'in çırpınışını, ağlayışını yalvarışını izliyor sözlük düşünbiliyor musun?

muhammed'i o çocuğun elinden alıp, bizim eve gönderip, çocuklara kızdığımdaysa ailelerinden azar işittim. kızmaktan kastım yüzlerine hönkürmek değil, elimden geldiğince sakin davranıp çocuklara bu durumun ciddiyetini anlatmaya çalışmaktı. ve ailelerden biri bana şu cümleyi kurdu; "ne buluyorsun bu çocuklarda da bu kadar koruyorsun onları?" bunu diyen kişinin de çocuğuna yakın zamanda bir konuda yardımcı olmuşum. adam insan olmanın nasıl bir şey olduğunun farkında bile değilken ben ondan performansının üzerinde bir anlayış beklemişim... üzgünüm ve şehir dışındayken hep muhammed aklımda.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.