eski türk edebiyatından bir berceste. dei intellectualis'in ricası üzre dilimiz döndüğünce şerh edelim.

(#5929652)

kalem kec-dil mürekkeb rû-siyeh kâğıd dü-rû bilmem:
kalemin gönlünde eğrilik var. keza mürekkebin yüzü kara. kağıt desen iki yüzlü (riyakâr.)


kimi etsem o şûha arz-ı hâlim yazmada mahrem:
o işveli, cilveli [fettana] halimi arz etsin diye kime güvenip de mahremimi açayım.

vezin: mefâîlün mefâîlün mefâîlün mefâîlün.

aşk, klasik edebiyatta aşikâr olmaması lazım gelen raz-ı pinhan, sırrü'l-esrardır. yani mahrem kalması gereken bir sırdır. Daha evvel de belirtmiş idik. yar tenhada sevilir diye. kalem, mürekkep ve kağıt, belki mensur belki manzum, meramın, aşkın yazılıp maşuka gönderildiği araç-gereç. fakat düşün ki kalem, mürekkep ve kağıt dahi yukarıda sayılan vasıflara atfen mahremi ifşa edecek derecededir. imdi bunlar dahi böyle ise ben kime açayım mahremimi.

hâmiş: eski edebiyatta aşk bir gizli sırdır dedik. bir de bunun açığa çıkması, faş ve aşikar olması şuaranın korkulu rüyasıdır. zira karşılık bulamama endişesi fakat daha kötüsü kınanma korkusu, bu sırrın ortaya çıkmaması gerektiği fikrine iter şuarayı.
|

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar