anne babanın sürekli kavga etmesi

küçüklüğümde durum aynen böyleydi. babam annemi çok döverdi belkide bu yüzden annemde bize çok sert davranır fazlaca döver, bağrır çağrırdı.

huzurlu bir evimiz yoktu hep kavga hep gürültü hep tartışma bir türlü bitmezdi.

biz büyüdükçe durum normale döndü ama iş işten geçti bence çünkü sonradan gelen huzur pek tat vermiyor gibi.

ebeveynler eğer sürekli çocuk gibi kavga edip duracaksa kendi çocuklarını görmeyip çocuk falan yapmasınlar.
devamını gör...
hani diyorlar ya gençleri evlendirin yok harama giriyorlar, yok az cocuk yapıyorlar boylesi hayırlı diye..

işte kişiliği tam oturmamış,elindeki meslekte iyi para kazanacak kadar ustalaşmamış bu yüzden hem kendisine hem ailesine sıkıntı yaşatan, içinde yaşayamadıklarına dair istek olan,ailesini ve sorumluluklarını buna engel gören çiftler dikkat edin hep genç evlenenler arasından cıkar.

tabi olan cocuklara oluyor.
devamını gör...
parayla uzaktan yakından ilgisi yoktur. hatta ölçülse yüksek ihtimalle gelirle doğru orantılı olur bu artış. tabi bazı durumlar kol yen oluyor o ayrı.

kavgaysa sorun değildir aslında, boks maçı havasında izlenebilir ama şiddet varsa o ayrı bir durum tabi. erkek* eğer orantısız davranıyorsa sıkıntı var demektir.

sıkıntılı zamanlar...
devamını gör...
hayatınızda koşulsuz şartsız sırt yaslamak istediğiniz iki kayanın ölümüne çarpışmasıdır.
son on yıldır annem ve babam sürekli kavga ediyor. ve ben bu atmosfer içinde, bu dehşet vaziyet içinde hala sakin kalmaya çalışıyorum, hala tarafsız duruyorum. hala dışarıya çıktığımda normal bir insan gibi davranmaya çalışıyorum.

çünkü kavga eden her iki taraf da çocuk için etle tırnak gibidir, ne olursa olsun o çocuk ikisini birbirinden kesinlikle ayıramaz. ne birini alır koyar başka bir yere, ne de diğerini. çünkü onlar o çocuğun anne ve babasıdır, hayatta herkes gidip anne babası kalsa gene de o çocuk üzülmez. anne ve baba, bir çocuk için işte bu kadar kıymetlidir.

buna rağmen, o iki sert kaya her türlü çekişmede burun buruna geldiklerinde, kanlı bıçaklı olduklarında fark etmezler ki çocuklarının içi parçalanır. çocuk, elinden bir şey gelse anne ve babasının arasına girecektir. ama nafile, bunu yapamaz.
bazı anne babalar, çocuklarına verdikleri zararların farkında olmadıkları gibi bir de çocuklarına pişkin pişkin "bunlara senin hatrın için katlanıyoruz." derler. katlanmayın arkadaşım, ne kendinizi üzmeye hakkınız var, ne de kendi öz çocuğunuzun çocukluğunu mahvetmeye. çocuğunuzun "benim annemle babam kanlı bıçaklıydı." demesi yerine "annem ve babam zamanında boşanmışlar." demesi daha akıl karıdır.
boşanın gitsin, çocuğunuzun psikolojisini daha fazla etkilemeyin.
devamını gör...
ben şakasına bile tahammül edemiyordum. Allah'a şükür ki hiç öyle kavga dövüş görmedim bu yaşıma kadar. Allah benim yuvamda da göstermesin (tabii olursa)...
devamını gör...
yaşadığım ama nasıl bir şeydi unuttuğum olay. sadece yaşadığımı hatırladığım bir zamanı hatırlıyorum. hoş olmasa gerek. bu tarz ortamlarda büyüyen çocukların sağlıklı bireyler olmadığı, aldıkları sevgiyi yanlış yorumladıkları veya hissetmedikleri; ilerde de sevgiyi yanlış yorumlamaya devam ederek yanlış ilişkiler yaşadıkları biliniyor. bu kısır döngüden çıkabilen çok fazla çocuk yok.

onun dışında ilginçtir ki babam ve annemin yan yana olduğu tek anıda baya espriler falan havada uçuşuyor. hayat tuhaf.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar