atari salonu

internet'e yetişŸemeyen nesilin -kısmen dahilim ben de buna- çokça vakit geçirdiğŸi mekanlardandı.

atari salonlarının kendine has kokuları olurdu. yanmışŸ plastik, ter, sigara vesair kokuların karışŸımından has ve sadece oraya özgü bir koku.

ve bir de, " geçiyim mi abi?" çocukları...
devamını gör...
abimin street fighter ı atariyle oynamaktan sıkılması sonucu 7 yaşındayken beni götürdüğü mekandır. sıkılıp bırakmayayım diye bana bilerek yenildiğini bu yaşımda öğrendim.
devamını gör...
street fighter ın ilk çıktığı zamanları hatırlatan mekan. çok yaşlı olmamama rağmen bir commoder 64 oyunu olan river raid i dahi atari salonunda kuyrukta bekleyip oynamışlığım vardır.
devamını gör...
çocukluğumuzun vazgeçilmez parçalarından biriydi. evde atarimizin olmadığı yıllarda neredeyse okuldan çıktıktan sonra hergün buraya gider en fazla iki ya da üç jetonumuzu hangi oyunda kullansak diye düşünür dururduk. genelde seçim street fighter yada cowboy lu oyundan yana olurdu. aslında jeton alacak paramız da yoktu. bir çubuk kraker almaya ancak yetecek paramızı bu iş için kullanır bir gün iki diğer gün de üç jeton alabilirdik.

zaman ilerledi, üç boyutlu tekken çıktı. ağzımız açık hayran hayran baktık. o zamanlar mortal kombat street fighter a kafa tutar hale gelmişti. kaihl yıllarıydı. yine paramız yoktu. uzaktan izlerdik. * yazın elimize artık jeton alacak para geçer olmuştu ve arkadaşlarla tekken 3 oynamaya giderdik. üç boyutlu oluşu ve yüksek oynanabilirliği yüzünden vazgeçilmezimizdi. neredeyse her karakterle oynayabilir hale gelmiştik.

biraz daha büyüdük. internet kafeler türedi mertlik bozuldu. ama olsundu. bunlar daha eğlenceliydi. red alertler, quake3ler, fifa99lar, age of empiresler, starcarftlar ve counter strikeler çok cazip hale gelmişlerdi. bunlara takılır olmuştuk. ama diğer yandan street fighter da çağa ayak uydurmuş ve üç boyutlu olmuştu. gelenekçiliktenmidir nedir bilinmez biz tekrar atari salonuna rağbet eder hale gelmiştik. street fighter ex2 oynuyorduk.

zaman ilerlemeye devam etti. yaş ilerledi. bilgisayar aldık. atari salonları yerlerini internet kafelere ve ps kafelere bırakmak zorunda kaldı. iyi mi kötü oldu bilinmez. şahane grafiklerde oyunlar oynarken bir taraftan da eski usul basit oyunlara özlem duyar olduk. çünkü onlar çocukluğumuzun bir parçasıydı. hatta öyle birşeydi ki tv de street fighter ve hügo oynatılırken bile darı görmüş aç tavuk gibi izlerdik.

atari salonları çocukluğumuzun en eğlenceli parçalarından biriydi. tıpkı sokakta misket yuvarlamak, deniz kabuğu kırmak, gazoz kapağı toplamak ve sporcu kartı oynamak gibi. bunlar insanın unutamayacağı ve geriye dönüp baktığında hey gidi günler diyeceği anılardır.
devamını gör...
atakoy'de simdiki galleria'nin oldugu yerde devasa olani vardi coook eskilerden. ailecek gidilir, ufakliklar ayak altinda dolasmasin diye cocuk odalarina atilirdi. ah ah ne gunlerdi.

(bkz: fame city)
devamını gör...
aman bir büyüğümüz görmesin diye gizli gizli girilen mekanlardı. bir de arada bir polis basardı bu mekanları, örgüt evi basar gibi. herkesin adını soyadını sorar bir şeyler yazar giderdi. kimlik sormak yok tabi ufacık çocuk kimlik neden gezdirsin. çok fazla uydurma isim almıştır polis o zamanlar herkesten.
devamını gör...
ne zaman elime para geçse soluğu aldığım yer....bir kaç kere de param yok abi sonra versem olur mu diyerek kapanana kadar temizlik yaptığım yer...

ken,ryu,acıların çocuğu blanka,mutant olma ihtimali uzuvları uzayan dhalsım,hayatımın somucusu honda,taygır aparkatı öğreten sagat,kızlardan nefret etmeme sebep olan chun lee.....bu gibi isimlerin hafızama kazınmasına sebep olan çocukluk zamanlarımın mabedi....

hatta çocukluk demeyelim ona tam 16 yılım o salonlarda geçmiş...

kaç kere adam yaralanması sebebiyle karakola gittiğimi bilmiyorum artık...annemden yediğim dayakların haddi hesabı yok zaten...

ama yıllardır hala anlamış değilim..annem her atariden eve gelişimde değişik stil dövüyordu beni..street fıghterı biliyormuydu acaba...ya da sırf atariden gelince dayak atayım diye dövüş sporlarının hepsini öğreniyormuydu...

hele fasolu terlik fırlatışı var ki onu hiç çözemedim....

velhasıl kelam arkaya dönüp baktığımda güzel anılarımın olduğu ne kadar sonunda dayak olsa da; salon....

nerde o eski atari salonları....hele sahte jeton işine girdiğimiz yıllar var ki...vay anam vay...

to be contınued...
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar