babanın apansız ortaya çıkan tamirci ruhu

hele ki günlerden pazarsa durdurulamayacak ruhtur. asi ruhtur. deli ruhtur.
benim baba devlet memuru. haftasonları evde. her pazar evde birden bire bir tamir rüzgarları estiriyor. olmadık anda şofbeni söküyor (şofben mi kaldı lan ?), televizyonun arka kapağını açıp "hey bakın çocuklar önden görünüyor muyum ?" diye soruyor. en son iki hafta önce çamaşır makinesinin rezistansını söküp "hakkatten kireç yapıyor bu deterjan" diye evin içinde dolaşmıştı elinde rezistansla.

sanırım türk erkeğinin böyle bir geni var. yaş elliyi bulduktan sonra içindeki macgyver ortaya çıkıyor. manyak gibi evdeki elektronik aletlere sarıyorsun.
devamını gör...
yıllardır süregelen bir meraktır bu iş babamda, ve yıllardır şunu der durur:

"balkonun bu tarafını kapatıp kendime atölye yapcam."
"bu masa atölye masası olur."
"sen evlenip gidince bu dolabını atölye dolabı yapcam."
"atölye tezgahım yok."
"bu artık kullanılmıyor, atölye zımbırtısı yapcam."

adam taktı emekli olduğundan beri bir atölyedir gidiyoruz. ama şöyle bir durum var ki. adam beceriyor. tamirci şimdiye kadar hiç girmedi bizim eve. senin baban zaten tamircidir diye düşünüyorsanız, hayır, dümdüz devlet memuru, emekli adam. tamircilikle uzaktan yakından alakası yok ama, beceriyor.
devamını gör...
içimdeki tamirci ruhunu oluşturan ruhtur.

adamın bozduklarını tamir etmekle geçti ömrüm. ilk başlarda pek yapamıyordum ama zamanla ustalaştım. hiç bir yere dokunma diyoruz hala laf dinlemiyor.
devamını gör...
babaların atölye merakı da bu ruhdan geliyor sanırsam. işin ilginci geçen kendimi kendi kendime ulan kendime bir atölye kursam derken yakaladım. sanırım babalık oranım %80`lere yaklaştı.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar