bağımlılık yapıcı madde diye birşey yoktur,dopamin vardır. yaptığında bu nörotransmitter'i salgılatan her eylem bağımlılık hissi oluşuturur. mesela bir esrarkeş her ot içişinde kafam çok güzel oldu der. o kafa güzelliğini düşündüren şey o an vucuda salınan dopaminden başkası değildir. veya insanı mutlu hissettiren her hobi. ne kadar çok dopamin o kadar çok reseptör üretir. dopamin geri emildiğinde o reseptörler öylece kalır ve bünyede müthiş bir şekilde dopamin talebi yaratır. bağımlılık dediğimiz şeyin ta kendisi de budur.
devamını gör...
insan kusurlu bir varlıktır. belki de bu kusuru nedeniyle bütün dinler, felsefeler kendisine ölçülü olmayı salık verdi. sahi, fıtratında ölçü olandan, ölçülü olmayı beklemek akıl kârı mıdır?
doğa'da ölçüyü kaçıran tek canlı insan, belki tam da bu yüzden, yok olup gidecek. din de evrim de, garip bir şekilde, insanın yok olup gideceği hususunda ittifak içindedir. kıyamet malumunuz, evrim de insanın tıpkı dinazorlar gibi toplu bir yokoluşa uğramayacağı konusunda hiçbir garanti olmadığını bas bas bağırır. (buradan tabii din ve evrimin uyuştuğu sonucu çıkmasın, ortak bir söyleme dikkat çekiyorum sadece.)

bağımlılığa gelince, bağımlılık ölçüsüzlük serdedir. bu nedenle bağımlılık yapıcı maddelere sahip olmayan her şey, bağımlılık yapabilir. bir roma atasözü geliyor aklıma: "zehir dozdur"
devamını gör...
ne kadar çok dopamin o kadar çok reseptör demek değildir. vücutta aşırı dopamin salgılanması reseptörleri yok eder. mesela 5 reseptörümüz var diyelim. normal düzeyde dopamin salgılıyorum ve 5 reseptörüm bu dopaminleri kullanıyor. ben aşırı fazla dopamin salgılatan maddeleri kullanmaya başladım. sigara, esrar, uyuşturucu, nargile falan. masturbasyon da aşırı dopamin salgılatır. işte bu durumda beyin aynen şunu düşünüyor. '' zaten dopamin fazla geliyor, 5 reseptörle aldığım hazzı şu durumda 3 reseptörle de alabiliyorum. bu yüzden diğer reseptörlere gerek yok.''diyerek yok ediyor. 3 reseptörü kalan ben ise artık sadece aşırı dopamin salgılatan faaliyetlerden zevk almaya başlıyorum. hayatımda yaptığım arkadaşlarla sohbetler, gezmeler, müzik dinlemeler ve normal olan diğer tüm eylemlerden aldığım dopamin bana yetmediği için eskisi kadar zevk almıyorum. gökyüzüne baktığımda veya doğayı izlediğimde hiçbir şey hissetmiyorum. bu yüzdendir ki sigarayı bırakan insanlar hayattan daha çok zevk alıyorum demeye başlar. çünkü uzun süre fazla dopamine maruz kalmayan beyin tekrar reseptör üretmeye başlar.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar