Bir kaçış olarak meşguliyet

1 /
başka şeyleri düşünmemek için başka şeylerle meşgul olurken o başka şeylerin gelip beni nasıl düşünmezsin diye vicdan azabı olarak çökmesine eşlik eden oyalayıcı başka şeyden dışarı fırtlayan gereksiz detaylar kombosu içinde aman sen eksik kal söylemine zemin hazırlayan aktivite.

halbuki kaçtığım yerin kaçılacak kıvama gelmemesi gerekiyor anlatabiliyor muyum, buzdağı gibi davranıp başıma icat çıkarma, yorgunum ben ...
Zaman zaman düşünüyorum, yazarlar anlattıkları gibi meşgullerse nasıl yazıyorlar?, Diye. Sonra ömrümün en sıkışık* zamanında gece 3'e, 4'e kadar gözüm kapanarak youtube izlediğimi hatırlıyorum. Tamam, diyorum, olabilir doğrudur.

Kendini oyalamak bir kaçıştır ama pek de faydalı değildir. Kalkın ve savaşın. Muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda mevcut.
Bi de dua işte.
Bazen öyle dumura uğruyorsunuz ki bunu bile yapacak mecaliniz kalmıyor. Yapabilseniz iyi olacaksınız. dozunda olursa faydalı hatta geliştirici bir şey bence ama çakılıp kalıyorsunuz lüzumsuz. Allah böylesinden korusun da koşalım bir o, bir bu meşguliyete. o kötü hissi kabul etmeyelim. Babaannemin dizine yatmak istiyorum böyle durumlarda. Sırtımı sıvazlasın, pıtır pıtır dua etsin, minicik olayım orada. Sonra güçlenip devam edeyim.
Ebedî uykunun üzüntüsü, nefes alıp vermenin kaçınılmaz bir şekilde sona ermesi kan ve kovalamaca... yani Tam ve mutlak bir boşluk. Bu yüzden mi kendimizi meşgul ediyoruz, diye düşünmüyor değilim, hayat denen bu enginliğin yürek burkan sonunu düşünmeyelim diye mi? Bundandır meşguliyet limanına doğru kaçışlarımız, yolculuklarımız, kayboluşlarımız...