dünyaitiraf.com

1 /
Mecburi atamamın olduğu ilçeden, Askerinin polisinin "hocam siz artık gitmiyor musunuz; yalnızsınız bir de, fırsatını bulsak biz bir dakika durmayacağız" diye diye bana esnemeye başlayan ev sahibinin misafire herhalde artık kalkmam gerekiyor diye düşündürmesi gibi hissettirmeleri üzerine istifa ettiğim için pişmanım.
O istifa yersizdi.
Ama yerinde olan ne vardı ki?
Benim yerim nereydi mesela??
O atamaya tercih yapmadan önce mümkün olsa Türkiye sınırları dışına gitmek arzusu içindeydim. Yok İsviçre Hollanda falan değil.
Bildiğin ırak'a Afganistan'a gidebilirdim.
Öyle bir uzaklaşmak, öyle bir kaçmak isteği.
O istifadan sonra halen oradan oraya sürükleniyorum.
Hala bilmiyorum nereye bu gidiş.
Şu an Hayatımda içimin gerçekten rahat olduğu tek şey insanın bu dünyaya dair sahip olacağı belki de en önemli şeyi. O sebeple göz ardı edebiliyorum tüm bu saçmalıkları. Elhamdülillah.
Ama gözümün ardına da ağrılar giriyor iyiden iyiye artık.
Bu vesileyle umarım kendime gelmem de çok uzak değildir.
Kolay mı? Çok zor.
Sanki ruhum çıktı canımdan
Ben benden gittim gideli.
bunu nasıl yazacağımı bilemediğim itiraf.

bugüne kadar bu konu için yapılabilecek tüm esprilere katıldım, her başlıkta yer aldım. düşman kuvvetlerine karşı var gücümle savaştım. ancak bu çok gizli değişikliği yazıyorum şimdi.

evet. çayımın şekerini azaltmak hatta bitirmek noktasında birkaç gündür adım atmaktayım. hayatımın tadında tuzunda eksiklik hissediyorum. çimenlerin yeşili soldu, etraf grileşti biraz.

allah’ım ne yapacağım ben şimdi ?!
canımın müthiş sıkıldığı, şiire kaçtığım, aymasını beklediğim bir gecenin tam ortasına bağdaş kurdum oturdum; içimdeki ve dışımdaki karanlık gecenin benden gitmesini bekliyorum.
zamanında zeytinburnundan 5 liraya 10 taneye yakın defolu pijama altı almıştım. pijama altları defolu olmasına rağmen iyi çıktı. sepetin hepsini almadığım için pişman oluyorum. bu pişmanlıktan nasıl kurtulurum bilmiyorum. sürekli zihnimi yokluyor.
bu sözlüktekiler ne acılar biriktirmiş kardeşim.
ben kendimi acılar kralı sanırdım anca size çıraklık yaparım.
bu dinci tayfanın çocuklarının kaderi bu galiba.
#7163485

Allah razı olsun oylarınız için öncelikle. riyakar talebime takılmayıp oylamışsınız.
Rüyama girdi lan. duramayıp bakıyorum ki 2 eksi oy almışım. Madem önemsenmek derdin olmasın istiyorsun al sana eksi diyen bir de değil iki insafsız. Üzülüyorum falan. Al geldim sabah baktım. Oy veren arkadaşlara özel dualar benden.. neyse şaka Maka.*
Aha bu kadar da önemsenme açlığı içindeyim. Trajedi was here......
Sildim oni.
Ama aile aile aile. Ordan gelen eksiklik yok yani çok zor.
Önemsenmek açlığı büyük sorun kolay doyurulmuyor.
Elhamdülillah beni ziyadesiyle önemsediğini bildiğim şu zamana kadarki hayatımın en mutlu kısmında olduğumu söylememi sağlayan insan var hayatımda ama vallahi mesele öyle değil. Bu boşluk bu açlık değişik bi şey. Mesleğimi çoğu yazar biliyordur artık. Bilmeyenler için imera ile meslektaşım. Yok yani. Şimdi yıllar sonra bilmem yine aynı açlıktan mı-ki muhtemelen öyledir- üniversiteye başlayacağım.
öğrencisi olarak gideceğim yerdeki hocanın biri tercih döneminde hocam diye hitap etmişti. Diğeri de dün isminizi söylememde sorun var mı dedi. Hocam etme kurban olayım sen hocasın ben öğrenciyim dedim usulünce. Ama yok yani anlatabiliyor muyum kendimi önemli falan hissedemiyorum böyle diye.
Ama öfkem dağlar kadar. Bi dağın tepesine çıkıp bi Haykırış,kocaman bi çığlık. bi daha bi daha bi daha bi daha. Biter mi öfkem böyle böyle. Terapistimin öfkemin altındaki acıyı anlamam üzerine attığı kısa araştırma konumun sonucuydu işte bu açlık.
Önemsenme ihtiyacım var. Yok sayılmak gerçekten daha büyüğü olmayacak derecede büyük işkence.
Hele de her şeyi çok önemseyen biriyseniz mesela. Düşünebiliyor musunuz tüm sesler beyninizde yankı yankı ama sizin sesiniz yalnızca boşluğu dövüyor.
en bir yakınım en bir yakınıma demiş ki imera biz de dahil hiç kimseyi sevmiyor. hatta imera insan sevmiyor.

bu kadar yakınım tarafından onaylanınca ben de kabullendim. gerçekten insanları sevmiyorum. niye böyle oldu bilmiyorum. sevmeyi denemekten de vazgeçtim, bu öğrenilen bir şey değil çünkü. *

ne kadar basit yazarken ya, ahahah.
taaa fi tarihinde sözlüğün irkekler whatsapp grubuna dahil olmuştum, herkes iyi hoş karşıladı eyvallah ama tam şöyle bir muhabbetin üstüne denk gelmiştim.

- konya otobanında 220 gördüm haciee.
+ lan ben orada transporter'la 230 yaptım.
- benim bmw ile kayseri yolunda 300 gördüydüm siz ne diyonuz...

hağahhh dedim yan geldik, 1-2 saat sonra sağlık nedenlerim ile gruptan affımı istedim. *

yok lan sakalımı adnan oktar'a benzetmelerine alınmadım, lan valla alakası yok.