dünyaitiraf.com

1 /
daha steril bir iç dünyam varken kötü biri olduğumu düşünüyor idim. kalbim kirlendikçe aslında iyi biri olduğumu düşünmeye başladım. oysa kendimi kendimle karşılaştırınca önceleri nispeten daha iyi biri olduğum o kadar açık ki... bu farkındalığa rağmen de tedbir alıp kendime çekidüzen vermezsem bence dayağı hak ediyorum demektir. acilen daha kötü durumda olanlar ile kendimi karşılaştırarak iyi biri olduğumu düşünmeyi bırakmam gerek.

(bkz: kişi kendinin ruh doktorudur)
Kendimi çok iyi tanıyorum ve bu beni sinir ediyor, saati 7'ye kurup tahmin ettiğim üzere tam 6'da uyandım. Gıcık oluyorum kendime, aaa otur uyusana kızım.
Bebelere saygıdan bahsediyorum. Nimete saygıya geldi konu. Dedim ki ıspanak, pırasa bunlar çok büyük iştahla yenmez genelde ama nimet sonuçta vs. Dün ıspanak vardı yemekte bugün pırasa. İddiamdan vurulmamak adına öyle bir yedim ki tabağı kemirdim en son. Kurban olduğum Rabb'im bu kadar çabuk mu?
herhangi bir kitabın önsözünü atlamanın verdiği hazzın aynısını girdilerini okumadan atlayınca yaşatan bir/birkaç kişi var.

engellemiyorum da, skip tuşuna basmak gibi bir şey.
gerçekleşmez de hayal kalırsa diye düşünmediğim şeyin bir adım ötesindeyim artık. aklıma gelince kalbim boynumda atıyor sanki ama ya sorun çıkarsa diye hemen düşünmeyi bırakıyorum. bi tür kendimi koruma mekanizması. ne kadar az mutlu hevesli olursam o kadar az üzülürüm. fakat içimdeki çocuk zıplamak istiyor neyse sakinim.
Burnumda babamın kokusu var. Ben belki yıllardır bu kokuyu duymadım. Çok farklı bir şey. Çok ağır kokuyor ama huzur verdiği yine de aşikar. Huzur verdiği kadar sinirlenince kalp atışı hızlanan bir kişidir ve heyecanlanınca, benim gibi belki de ben onun gibi. Çuf çuf ediyordu yüreği. Demek ki o da özlemiş. Kırdığım halde özlemiş. Sesi yumuşadı. Ona doğru dönmeye çalıştım. Elinde kitabı ve anneannemin gözlüğü gözünde idi. Hâlâ bu duruma çok gülüyorum neyse. Ona dönmeye çalışınca sesini yüz bin kat incelterek yavaş dedi ve ona sarılmama izin verdi. Azıcık yorgundum uyuyakaldım. Kaldırmadı izin verdi. Hareket etmedi ameliyatlı bedenime zarar vermemek için. Bugün döndüm bir kaç kere. Çok dikkatli. Azıcık acıdı ama adım adım normalite giriyor hayatıma. İtirafım şu ben babamı çok özlemişim.
Hayatım boyunca uğruna kavga ettiğim hiç bir arkadaşım, sevgilim şu an hayatımda değil. Baya baya insanlar için tekme tokat kavgalara girdim, dudağımı patlattım, burnumu kırdım, ağlattım, ağladım... Geriye dönüp kavgasını ettiğim kimsenin yanımda olmaması kırıcı.
o değil de, deli utandım. herkesi zan altında bırakmış gibi hissediyorum, topluca hakkınızı helal edin.

lütfen edin. eder misiniz?