hiçbir eylemde bulunmadan öylece durmak

1 /
Yakın zamanda şunu çok iyi idrak ettim, Bu benim için bir ihtiyaç. Uzun süre gerçekleştiremeyecek durumda olduğumda net bir şekilde mutsuz ve huysuz oluyorum.

Enerjimi dinginlikten, sessizlikten, böyle bir zamana vicdan azabı duymadan sahip olabilmekten alıyorum.

Yoğun olduğum zamanlarda bile bu küçük anları kovalar öylece dururum. Mesela yürüyen merdivende öylece dururum, toplu taşımada öylece otururum ama kesinlikle bir duvara bakmak kadar olamıyorlar. Bir de bunun gökyüzüne öylece bakma kısmı var ki aman Yarabbi yazarken bile o huzuru tüm bedenimde hissettim.
Son tahlilde hayatın -hayatımın- ısrarla sürüklediği durma biçimi. Ne yana baksam o yan öyle söylüyor sanki. Kiminle konuşsam o da öyle söylüyor. Bu kadar mı tehlikeliyim diye soruyorum kendi kendime. Öylece durmak zararsız, aman nefes bile alma ne olur ne olmaz felsefesinin tel örgüleriyle örülmüş zaman.
Hareket edeni dövecekler sanıyor gibi herkes.
Ne günlere kaldık
çoğu zaman yaptığım şeydir. bazen durup sadece duvara da bakarım. bu durma anlarında beyin ve bedenimin yorgunluğunun yükünün azaldığını hissediyorum sanki ya da pskilojik olarak mı ne öyle düşünüyürum bilemedim. kısaca yoğun koşturmalı hayatımızda bu eyleme ihtiyacımız var.
namümkündür. havada durdum şahitlerim var.

dururken ayak üstünde duruyorsan, ayaklarının üstünde durma eylemi icra ediyorsundur ki bu hiçbir şey yapmamak değil.

kıpırdamamak ise mevzu, kıpraşmamak için vücudu salmak gerekir; ki o da bir eylem.

oturmayı hiç söylemiyorum bile, her yerimiz devreye giriyor otururken.

zihnen becerebilen de bölük düşünceler içinde sızıyor zaten; sızmayan da astral seyahate çıkıyor. ayrıntılı bilgi için yeşillendirin. *

özetle özgür değiliz; hiçbir şey yapmama özgürlüğümüz bile yok. kahrolsun amerika, yankee go home.
sessiz bir ortamda rahat bir pozisyonda oturup odağı gevşeterek, telefonu, insanları kısaca gürültülü uyarıcıları bir kenara bırakıp öylece durmak ve varoluştan keyif almaktır.