iş yerinin eve yakın olması

1 /
yıllarca hayalimdi. günde yaklaşık 4 saatim yola gidiyordu. haftada 24 saatim yani 1 tam günüm yola gidiyordu. yılda 52 gün yapar. 40 yıl çalışsam aynı bölgede. yaklaşık 5 buçuk yıl yapar. yazıktır. neyse hayalim evime yakın bir iş yerimdi. Pandemi nedeniyle evden çalışıyorum. *
İş yerine gitmek için il değiştirenler var. Ah ah. Bu kader gibi mi ne, ilk mezun olduğumda çalıştığım yer kocaeli il sınırını çizen duvarla paraleldi. Tek teselli, "istanbul içi olsa bile zaten aynı mesafede karşıya gidiyorum canım, ne olacak. Hiiç." işe gidiş-geliş maks. sınırım; kış saati uygulamasında 3, yaz saati yani yazın 2.5 saat. Fazlası olursa kabul etmiyorum. 3 ise mevsimsel sorunlardan. Yoksa yer miii, kim kabul eder. Saf mıyım 3 saatte işe gidiyim? *
İşyeri 7 dk mesafede. Evden çalıştığım zamanlar ise 0. Tuzlaya da gidip geldiğim zamanlar oldu. Uzun yolun ve boğucu trafiğin çilesini de çektim. İşyerinin yakın olması İstanbul gibi bir memlekette muazzam nimet.
işe gidene kadar sadece üç ya da dört tane şarkı dinleyebiliyorum diyeyim siz anlayıverin insanının sahip olduğu mucizevi güzellik.

evet evet o benim..
son bir yıldır deneyimlediğim durum. İlk başlarda belirli bir trafiğe maruz kalmamanın bir sonucu olarak insanda zaman mekan oryantasyonu bozuluyor ama sonra alışıveriyorsun, yadırgıyorsun daha önce gidilen mesafeleri.
Böyle bir şansım hiç olmadı. Ne yalan söyliyeyim bizim ofisin karşısındaki tostçu abiyi hep kıskandım. Adamın tost tezgahı evinin altında. Akşamları tükkanı kapatıp direkt eve girmek nedir. Birde tost yapıyosun dünyanın en güzel şeyi.