kendi esprisine gülen insan

1 /
normal bir durum.

gülmekten espri yapamadığım için tam olarak esprime gülmüş olmuyorum. zaten komik olmasa yapmam. bazıları hiç komik değil mesela, onlar yaparken de gülmüyor. öyle bir şeyler.
Kendi kendine egleniyor en azindan, ne guzel iste. Espri illa baskalari icin yapilmiyor, en eglencesidir hatta kimseden reaksiyon alamayip icten disa en cok kendinin guldugu komiklikler.
espri gelince gıdıklamaya başlıyor ve kişi zaten söylemeden gülmeye başlıyor.
yarım saat gülme krizinin geçmesi beklenip de aktarıldığında ise beklenen etkiyi ve coşkuyu oluşturmuyor.
çünkü insanlar anlatmasını beklerken yeterince sinir oldukları için dinlemeye tahammülleri kalmamış oluyor.
neyse.. ben severim kendisine gülen, içten gıdıklanmalı türleri. sırf o yüzden cem Yılmaz'ı komedyenler içinde daha samimi bulurum. adam kendisini güldürmek için anlatıyor sanki de seyirciler anlattıklarını kazara işitiyorlar gibi..
normal bir şeydir, iyi espri düşünüldüğü anda söylenir ve söylerken başkası söylüyormuş gibi gelir ve gülersiniz. ha sadece siz gülüyorsanız işte o sıkıntı.