müteal

[l ince] (ﻣﺘﻌﺎﻝ) sıf. (ar. mute‘ālі “çok yüce”den mute‘āl)
1. çok yüce, ulu.

seninle buldu safâ kâ’be yâ nebiyyallah
seninçün etti bu halkı müheymin-i müteâl


(necâtî bey)

eylemiş anı kādir-i müteâl
saltanat gülistânına gül-i âl
yüz şükür ki eltâf-ı hudâ-yı müteâl
kıldı beni feyz-i ma’rifetle hoş-hâl


(rûhî-i bağdâdî)

2. fels. deney üstü, aşkın, müteâlî.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.