pandemi sebepli özlenen şeyler

1 /
nerede akşam orada sabah istanbul günlerimi özledim ve muhtemelen ömür boyu da özleyeceğim. pandemi hayatın tam değiştiği bir dönemde girdi hayatıma. benim hayatımda bir şeyler değişiyor, arkadaşlarım ya yurtdışına gittiler ya da evlendiler. pandemi bitene kadar neler değişir, sağ kalır mıyız orası da meçhul.

sonrasında kafama göre türkiye'deki tren rotalarını denemeyi, güzel duraklarda inip bir gün - iki gün kalmayı özledim.

insanlara daha çok vakit ayırabilmeyi özledim. pandemideyken sorumluluklar sorumlulukları getirdi. okul hayatım, iş hayatım ve özel hayatımda birçok sorumluluk oluştu.

akşamları arkadaşlarla parkta çekirdek kola yapmayı özledim.

eve geri dönmek için çıkmadığım günleri özledim...

Sanırım sadece ailemi özledim. Zaten uzaktayım, ha deyince gidemeyeceğim bir yerdeyim. Bir de pandemi çıktı... Giderim gitmesine de uçakta vs virüs kapıp onlara bulaştırmaktan korkuyorum...
(bkz: öptüm nefesinden)

hiç aklıma gelmezdi evden çıktım diye bekçi, polis ile kovalamaca oynayacağım. ama mit mensubu olunca çalışma belgesi veriyorlar, elini kolunu sallayarak gezebiliyorsun. ama yoldaki bekçiye de kardeşim ben mit mensubuyum diyemezsin ki, eş dost bilmiyor, bekçi neden bilsin. gerçi bekçiye söylenmeyecek şey sözlüğe de yazılmaz ama backspace tuşuna basmaya erindim şu anda.

(bkz: şizofreni)