sergi

serilen, yayılan şey. [is.]

müşterinin görüp beğenerek satın almasını sağlamak için serilmiş şeylerin tamamı.

bu şeylerin serildiği yer; meşher.

halı, kilim, minder.

resim vb. sanat eserlerinin belli bir düzen içinde teşhir edilmesi ve bu teşhirin yapıldığı yer.

fuar.
*
devamını gör...
sergi. osmanlı devleti’nde kapıkulu süvarilerine ulûfe dağıtımını ifade eden terim.

sipah, silâhdar, ulûfeci, gurebâ bölüklerinden oluşan ve kendilerine “altı bölük halkı” da denilen kapıkulu süvarilerinin ulûfeleri önceleri topkapı sarayı hazine dairesi’nde sipahi hazinedarının huzurunda verilirdi (koçi bey, s. 91). ancak bunların maaş hususunda bazı suistimalleri görülünce xvıı. yüzyıl ortalarından itibaren maaşları sadrazam köprülü mehmed paşa’nın arzıyla paşakapısı’nda verilmeye başlandı. “sipah sergisi” adı verilen bu tevzi sırasında başta vezîriâzam olmak üzere defterdar ve diğer divan erkânı ile bölük ağaları da hazır bulunurdu. belge ve kaynaklarda “sergi ferşi, sergi döşeme” de denilen uygulama asker mevcuduna bağlı olarak birkaç gün devam edebilirdi. orada bulunmayan kapıkulu süvarilerinin maaşları ise ağaları vasıtasıyla dağıtılırdı. bu uygulamadan dolayı bizzat mevcut olan kapıkulu süvarilerine “sergili”, bulunmayanlara ise “taşralı” denirdi.

xvıı. yüzyıl ortalarından itibaren her üç ayda bir devlet merkezine gelmelerinin zor, uzun zamana bağlı ve masraflı olmasından dolayı süvariler, ellerinde bulunan ve “ibtidâ” denilen tevcih kâğıtlarını veya bir nevi ruûs belgelerini zâbitlerine yahut arkadaşlarına bırakıp maaşlarını kırdırma uygulamasını başlattı. ulûfe tevzii sırasında adları okunanlardan taşrada olanlara zâbitleri tarafından “merd-i garîb” denilerek orada bulunmadıkları ifade edilirdi. düzenli yoklamaların yapılamadığı son asırlarda bazı bölük zâbitleri ölen süvarilerin ulûfelerini onları merd-i garîb gibi göstererek kendileri almışlardır (mustafa nûri paşa, ııı, 90). maaş kırdırma muamelesine süvariler arasında “bozma”, maaşı kırdıran kişiye “salıcı” veya “îradcı” adı verilirdi. bunların yaptıkları bu işten hisseleri olduğundan salıcılık zamanla kârlı bir iş haline gelmiş, büyük suistimallere yol açmıştır (râşid, ıv, 70). bozma muameleleri sadece hazarda yapılır, seferlerde tatbik edilmez, ibtidâ sahibinin mutlaka seferde hazır bulunması gerekirdi. seferlerde ulûfe dağıtımı sırasında maaş defterine göre yapılan yoklamada mevcut olmayanların isimlerinin yanına “sefer neyâmed” (sefere gelmedi) kaydı düşülürdü. bu işe büyük önem veren sadrazam şehid ali paşa, 1715 mora seferi sırasında istefe’de yaptırdığı yoklamada bozma usulünü uygulatmamıştır (a.g.e., ıv, 122-124).

merkeze yakın yerlerde ikamet eden kapıkulu süvarilerinin her ulûfe tevziinde istanbul’a gelerek hanlarda, odalarda kalıp bazı uygunsuz hareketlerde bulunmaları yetkilileri başka bir karar almaya sevketti. buna göre taşrada olan kapıkulu süvarilerinin maaşlarını çavuşları alacak ve ilgili süvariye teslim edecekti. bu uygulama süvarilerin topluca istanbul’a gelmesini önlediyse de bu defa çavuşların suistimalleri başladı. zira ölen süvarilerin ibtidâ kayıtları silinmedi ve ulûfeleri çavuşlara intikal etti. bunu önlemek için hükümet, ölen süvarileri haber verenlere vefat edenin maaşının yarısını ödeyeceğini ilân etmek zorunda kaldı (cevdet, ı, 99). ancak birçok kimse, gerek ocak gayreti gerekse ocak düşmanlığı sebebiyle bu ihbarı yapmaya yanaşmadı. bu uygulamadan menfaati olan kapıkulu zâbitleri çeşitli hilelerle mahlûl ulûfeleri “bozma, an yed, taayyüş, taşralı, sergili” gibi adlar altında almaya devam etti.

suistimaller devlet ricâli tarafından bilindiği halde isyan korkusundan dolayı yoklama yapmaktan çekinilirdi. yapılsa bile ocakların yüksek rütbeli zâbitleri mahlûlleri saklayabilirdi. xvıı. yüzyılın ilk çeyreğinde yazılmış bazı eserlerde bu durumdan söz edilmektedir. 1092’deki (1681) yoklamada sadece sipah bölüğünde 4000 neferin tashihi yapılmıştı. 1105’te (1693) vezîriâzam bozoklu mustafa paşa, avusturya seferinden dönerken ulûfe dağıtımı esnasında kapıkulu süvarilerini yoklamaya tâbi tutmuş ve hazineye önemli gelir sağlamıştı (defterdar sarı mehmed paşa, s. 120, 468). ancak yoklama girişimlerinin ardından büyük isyanlar çıkabilirdi. nitekim 1098 (1687) yoklamasında serdârıekrem sarı süleyman paşa kapıkulu süvarilerini 200’er kişilik birlikler halinde yeniden tanzim etmek isteyince bundan rahatsız olan süvariler ayaklandı ve sadrazamın idamına, ıv. mehmed’in de hal‘ine sebep oldu. kapıkulu süvarileri, vezîriâzam süleyman paşa’nın maaş belgelerinin arkasına eşkâllerini yazdırtmasına büyük tepki gösterdiler ve kendilerine esir muamelesi yapıldığını öne sürerek isyan ettiler (a.g.e., s. 236).

xvııı. yüzyılın ikinci yarısında ııı. mustafa’nın emriyle kurulan sürat topçuları neferlerinin maaşları bizzat kendilerine verilmeye başlandı. 1826’da yeniçeri ocağı’nın ilgası arefesinde teşkil edilen eşkinci ocağı neferlerinin maaşlarının da ağakapısı’nda bizzat kendilerine, sılada bulunanlarınki ise yeniçeri efendisine ödenmesi esasa bağlandı (sahaflar şeyhizâde esad efendi, s. 583, 584). sergi uygulaması yeniçeri ocağı’nın ilgasından sonra kaldırıldı ve gerekçe olarak yaptıkları suistimaller gösterildi (ba, cevdet-askerî, nr. 1217).

bibliyografya:

koçi bey, risâle (aksüt), s. 91; topçular kâtibi abdülkadir (kadrî) efendi tarihi (haz. ziya yılmazer), ankara 2003, ı-ıı, tür.yer.; ricaut, türklerin siyasi düsturları (haz. m. reşat uzmen), istanbul, ts. (tercüman 1001 temel eser), s. 289, 290; defterdar sarı mehmed paşa, zübde-i vekayiât (haz. abdülkadir özcan), ankara 1995, s. 120, 236, 269, 468, 739; anonim osmanlı tarihi: 1099-1116/1688-1704 (haz. abdülkadir özcan), ankara 2000, s. 44, 91, 124, 174-175, 184, 199, 205, 227, 268; râşid, târih, ı, 367-368, 497-498; ıv, 70-71, 122-124; taylesanizâde hâfız abdullah efendi tarihi: istanbul’un uzun dört yılı: 1785-1789 (haz. feridun m. emecen), istanbul 2003, s. 75, 258; sahaflar şeyhizâde esad efendi, tarih (haz. ziya yılmazer), istanbul 2000, s. 583, 584; cevdet, târih, ı, 99-100; vıı, 45; mustafa nuri paşa, netâyicü’l-vukūât (nşr. mehmed gālib bey), istanbul 1327, ııı, 89-90; uzunçarşılı, merkez-bahriye, s. 130-132, 385; a.mlf., kapukulu ocakları, ıı, 92, 187-189, 192-195, 210-212; midhat sertoğlu, resimli osmanlı tarihi ansiklopedisi, istanbul 1958, s. 50, 208, 293, 309; abdülkadir özcan, “eşkinci ocağı”, dia, xı, 471.

abdülkadir özcan *
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.