Yok olmaya mahkum olan şeyler

1 /
her şey.

her şey bir gün ölmek zorundadır. materie, yani madde hiçbir zaman yok olmaz. sadece daha küçük maddelere bürünür. öldüğümüzde cesedimiz mikroskobik canlılarca tüketilir ve onların çoğalmasına neden oluruz. bu canlılar çimlerin üzerindeyken, izimiz topraktayken yağmur yağdığında toprağa geçeriz, bir inek o çimi yediğinde ineğin karnına gireriz. sonra inek ölür, enerjimiz başka canlılarda yaşamaya devam eder, ta ki o da yok olana dek.
(bkz: azot döngüsü)

şu an bilimsel kanıtlar sunamadığımız konulardan biri de ölümden sonrası. gözlemleyemediğimiz bir olaya ”var” diyemeyiz. kara deliklerin varlığı da, kızılötesi spektrum da hep eninde sonunda bilimsel materyaller ile gözlemlenebilen durumlarken ölümde bu yoktur. çünkü ölüm hiçbir şeydir. sürekli uyuyor olmaktır fakat uyuduğunun farkında olmamaktır. çünkü bilincin yok olmasıdır.

ruh, spirit, tin; ne derseniz deyin sadece vicdani bir onamadan geçen insan uydurmalarıdır. inanır, var derseniz pek bir kaybınız olacağını sanmıyorum. mutlu yaşar öyle ölürsünüz, önemli olan da bu. yalnız bildiğim tek şey var; her insan biraz bencildir! ölmekten, bir gün var olamamaktan, en kötüsü de unutulmaktan deli gibi korktuğumuz için bu kadar avutmaya ihtiyacımız var. biraz benciliz sanırım
insandır. yok olmaya mahkumdur dünyada olan her canlı, kağıdından suya, sudan hayvanlara ve tüm bitki türlerine kadar her şey. almanlar der mensch ist vergänglich der. yani insan geçicidir. doğrudur, ben şahsen sonunda sadece ruhun kalacağına inanıyorum. materie dediğimiz madde yok olacak.