çocukluk günlerinin unutulmaz sevinci

geçmişin mutlulukları bugün hüzünle hatırlanır diyor dante. çocukluk sevinçlerinin unutulmaması ise çocukların hüznü bilmemesindendir.
devamını gör...
kimse de yazmamış, ataridir o. hem de ne sevinç! bizim komşu çocuğunun playstation'ı vardı da, hafta sonları paşa babam evden gidince kendisini ps'si ile eve çağırırdık. ne zevkti ama! paşa babam o tarz şeylere evdeyken müsaade etmezdi de pek.
devamını gör...
eric cantona gibi uçan tekme atardım halıya. formam da vardı deyvit bekım. salona dikerdim ve onun gibi tekme atıp o bakışları yakalamaya çalışırdım. yakamı falan dikerdim. ne kadar da malmışım. annem içeri girince o halıyla beni döverdi. hey gidi kid cudi.
devamını gör...
bizden ayrı başka bir şehide yaşayan akrabalarımızı* ziyarete gideceğimizin söylenmesi. günler öncesinden hazırlığa başlardım. hediyeler alırdım. hatta resimler yapıp altına mektup yazardım. yani yanına gideceği insana mektup götüren ilk insan benimdir herhalde. onlar yazdıklarımı okurken ben utancımdan başka bir odada sessiz sessiz otururdum. duygusal bir çocukmuşum işte ne var ki.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar