2617.

“ankara’dayım…
oturdum ortalıkta bir yere yine.
sitem etmeyi özlemişim
“türk, öğün, çalış, güven yazanlara şu heykele…
en düzeli keşmekeş
en pahalı memuriyet ve de…
ama benim ankara’m
vatandan sonra vatan
ankara’m…
marjinal bir monotonluk,
en sıra dışı tekdüzelikler
ve en can alıcı güzellikler:
öğrenciler…
memurlar…
bürokratik soğuklar…
sevgilim ankara;
bitmeyecek sana susuzluğum
sana açlığım,
sana yorgunluğum
ve sensizliğe boğukluğum…
gri sendeki kadar güzel değil asla
sendeki kadar kasım değil hiçbir ay
ve sen kadar benim değil hiçbir şehir!
hayatıma girişin çok güzeldi.
belki daha güzeldi gidişin…
ama hepsinden güzeli
seninle kucağıma doğmasıydı güneşin…”
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar