dünyaitiraf.com

#özgürler 

129.
uyuyamıyorum lan sözlük. uyumak için kapatıyorum gözlerimi bi resim beliriyor ki, bu resim tekrardan gözlerimi açmama yetiyor. o resim öyle bir muhteşemliğe sahip ki sahip olunamayacak, hayal edilemeyecek kadar bana uzak. istemiyorum, hayalini bile istemiyorum. bundan ötürü uyumakta istemiyorum.sözlük hakikatte pire olduğumuzun farkında olmak, bunu belirtmekten kaçınmamak niye bu kadar insanları korkutuyor. yaratılışımız gereği muhteşemiz vesselam ama öyle değil be sözlük hakkaten hakikatte pireyiz, leşiz, hiçbirşeyiz. gerektiğinden fazla saçmalama kapasitesine sahip oldukça kelimeler cümleyle buluşup noktayı sende bulacaklar. onlar bile küçüklükten, pirelikten...
bu pirelikten ki özgürlük hayaliyle yaşamaya rağmen, bir şeyleri elde etmeye rağmen hala kendini özgür hissedememek. * *
devamını gör...
134.
bu güne kadar hiç o noktaya ulaşamadığım için, yazılı ve zor bir sınavda ikinci kağıdı isteyenleri hep kıskandım.
devamını gör...
135.
bizzat yaşadığım bir olaydır anlatacaklarım.bir itiraftır çünkü duygularımı ilk kez bu kadar açığa vuracağım.okumak istemeyen şimdiden kapayabilir sayfasını.

lise 3. sınıftayken başımdan geçen ,zaman zaman hala etkilerini üzerimde hisettiğim olaydır.imam hatip lisesinde okumadım ,zamanın süper liselerindendi. isme hacet yok.okulun ilk ve tek başörtülü kızı olarak ilk günlerden itibaren tepkiler almaya başlamıştım zaten ama olayların bu denli büyüyeceği aklımın ucundan dahi geçhttp://mezdi.başörtümü tam cadde yanındaki okulun giriş kapısında açıyor eve giderken de yine orada bağlayıp tutuyordum evimin yolunu.
sadece bir kaç kez okulun tuvaletinde bağlayıp çıkmak istedim.artık alışmış olmalılar diye düşünmüştüm. okulda 4.yılımdı zira. yanılmışım. ertesi hafta sınıfta otururken arkadaşlarımın gelip telaşlı telaşlı ' eyvah yandın kızım sen ,polisler gelmiş' demeleri hala çınlar kulaklarımda.( şu an bunları yazarken bile gözlerim doluyor,ellerim titriyor). hemen cama koştum. gördüğüm manzara karşısında bayılmamak için zor tuttum kendimi. yol kenarında bir kaç tane tank ,evet abartmıyorum tank, bir sürü polis arabası, okulun bahçesine doğru gelen polisler...soruşturma için gelmişler.önce okul müdürüne ,sonra öğretmenlerime soruyorlar beni. belki benim gibi bir arkadaşım olsaydı yanımda veya lisede değilde üniversite yıllarında olsaydı bu kadar korkmazdım böyle bir olay karşısıda ,ama tektim. okulda konuşulanlar,bakışlar... bir kaç gün yetkililer gidip geldi okula. bir gün müdür bey çağırdı beni yanına. asla korkmamamı ,başıma hiçbirşey gelmeyeceğini, beni hiçbir polisle yüzyüze getirmeyeceğini,her şekilde arkamda olduğunu söyledi.* çok şükür ki bir zaman sonra olaylar yatıştı.yasal herhangi bir işlem yapılmadı.
ama bunun üzerine okuldaki bazı insanlar durmadı, tehdit telefonları, okulu bırakmamı yoksa ailemin cesedimi bir yerlerde bulacağı içerikli mesajlar...
benden daha fazla sıkıntı çekenler olduğunu biliyorum.ama ben gerçekten çok yalnızdım ve dayanaksızdım.aileme anlatamıyordum çünkü benim için endişelenip okul hayatımı kısıtlamalarından korkuyordum. en yakın arkadaşlarıma bile bahsedemiyordum çünkü beni ihbar edenlerden biri arkadaşlarımdan biriydi.

*
devamını gör...
140.
patronum* bugun tam gununde. pek bi mutlu. ne desem kizmiyor he he deyip gecistiriyor.

( #79069 ) bu yazdigima bile gulup gecti. ben de firsattan istifade kendisinden zam istedim.
sonuc mu?
sozlugun ayarlariyla oynayan ya da gecici beta olarak profil aparati ekleyen yazilimciya caaaaani gonulden tesekkuru borc bilirim.
itirafima gelince: cok mutluyum be sozluk. *
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar