umudunu yitirme latika

herşŸey bitki örtüsünün çizgisiz bir sayfasıyla başŸladı, unutma latika.
patikaları adem'den bu yana biz çizdik, dünyanın alın yazısı gibi. çoraklarda ve çöllerde bile ismimiz, izimiz kaldı.

herşŸeyin adı çoktan konmuşŸtu, ama ilk biz seslendik latika.
bu duvarları biz örmedik, bu dikenli telleri... her iki yanında güvercinlerin kanadığŸı, bir sıcak ocağŸın tam ortasından geçen.

biliyorum çok kanıyorsun. dünya çok çirkin ve biz damarsız şŸahların seçtiklerinden olamadık. bizim seçme fırsatımız bile olmadı.

latika...
biliyorum çok kanıyorsun ama biz kendimiz için seçilen bir kaderi yaşŸıyoruz. inandıklarımızı seçmek bizim için dünyayı başŸkalaşŸtırmaya yeter. bizim bir öpücükle geçecek kadar masum yaralarımız var. umut etmek boynumuzun borcu.

umut etmek bizlere farz kılınmışŸ.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.