geceye şiir

#özgürler 

459.
“önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda
herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum
çaresiz direniyorum bu dönüm noktalarında kimse
elini uzatmıyor
bir gürültülü yaşamağa gidiyor dünya boşalan
bir deniz gibi
bu sesler ormanında kaybolan bir çağ bu.
nereye gitsem hep apartmanlar çıkıyor önüme
alıp başımı duvarlara çarpıyor bu yollar
gidip gelmelerim bu dar sokaklarda
insanların koşup dolduğu bu dar yapılarda
bir kısır döngüye girmek için bütün çabalar
biz bunun için mi geldik.”
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.