bir delinin karalama defteri

#özgürler 

1082.
topuklarımdaki toprak yüzlü çocukluğumu asfalt yollara çizerek gideceğim evimden.

güneşin turuncu eli, göğün göğsüne dediği vakit geçmişimi bavuluma tıkıştırmış olacağım.

zonkladıkça çıkmak için aklım, eskiden kalma birkaç saydam hayali ağrı kesici diye alacağım sırtıma yapışan yolcu koltuğumda.

iç sesim müsebbibim olmaya kıvranırken dudaklarımı dikecek ince parmaklarım.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.