beklentiyi düşürerek mutlu olmaya çalışmak

doğru bir harekettir. zira net olarak farkettiğim bir şey var. hayatımızı hep başkalarının planlarına, onaylarına göre yaşıyoruz. onların beklentilerini alıp kendimize beklenti yapıyoruz. peki anne babamız bile olsa bizi ne kadar tanıyorlar? zaman eskisi gibi değil. herkes tarlada çalışmıyor artık. herkesin bir uzmanlık alanı oluşmaya başladı ve ancak o konuda yeteneği olanlar başarılı olabiliyor. çoğu zaman aileler bu kabiliyet meselesini gözardı edip çocuğunun doktor veya mühendis olmasını istiyor. yahu çocuğun yeteneği müzik üzerineyse nasıl doktor olabilir? haliyle yapamıyor ve sonrası mutsuzluk. beklentiyi düşürmek de istemiyor ama yapamıyor da. haliyle sıkışıyor ve altından kalkamıyor. bence her insanın kendisini, yeteneğini tanıyıp ona göre hayatını şekillendirmesi gerekiyor. ülkemiz malesef bu konuda çok geri. bu yüzden iş kişinin kendisine kalıyor.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.