nurusiyah

asaf halet'in güzel bir şiiri onun diğer eserleri gibi yine anlaması biraz güç, içerisindeki metaforik unsurlar filan da düşünülünce...
bir vardım
bir yoktum
ben doğdum
selimi salisin köşkünde
sebepsiz hüzün hocamdı
loş odalar mektebinde

harem ağaları lalaydı
kara sevdâma
uyudum
büyüdüm
ve nûrusiyâha ağladım
nûrusiyâha ağladığım zaman
annem sûzudilâra idi
ve babam bir tambur
annem sustu
babam küstü
ama ben niçin hâlâ nûrusiyâha ağlarım
nûrusiyâaah
nûrusiyâaahhh


--- alıntı ---

şiirde “ağlarım” dışında birinci tekil kişiye ait diğer tüm fiiller arasında bir uyum var: vardım, yoktum, doğdum, uyudum, büyüdüm, ağladım. bu fiillerin hepsi geçmiş zamana aittir ve anlamlarında bir bitmişliği barındırırlar. oysa şiirde anlamsal süreklilik gösteren ve geniş zamana ait olan tek fiil “ağlarım”dır: “nûrusiyaha ağlarım”. bu ağlamanın nedeni ise sevgiliye erişememe ve o’na duyulan özlemdir. asaf hâlet çelebi’nin “nûrusiyah” adlı şiirinin matrisi, tasavvufi anlamda “nur-ı ilahi’de bekaya ulaşamama”dır.


--- alıntı ---
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.