sözlük yazarlarının karalama defteri

İçimde hâlâ acı ve kederli bir ağlama hissi var. Gözlerim kırmızıya çalar gibi. Dedemin belki son zamanları. Huyu aksi de olsa, bize hayata ve inanca dair çok şeyler öğretti. Ve bu tükeniş, her ne kadar sıhhatli olduğu dönemler şahsına mesafeli de olsam, beni derin bir gama sürüklüyor. Bugün evleri kalabalıktı. Sabahtan gittim. Küçük teyzem vardı. Yatırdık, kaldırdık. Tekerlekli sandalyeye oturtup evin içinde dolaştırdık. Kuzenim ve kız kardeşim de geldiler sonradan. Biz durgunduk, onlara da sirayet etti. Farklı bir hâl kapladı her birimizi. Ağlamaklıydim aslında ama tutuyordum kendimi , görüp üzülmesinler diye. Bir alışkanlık da vardı zaten medfun büyüklerden. O yüzden akıbeti içselleştirip daha da sakin ve metanetli durmaya çalışıyordum.

Kız kardeşim gelince , bir süre sonra tüm bu kalkanlar duvarlar setler yıkılıverdi. Beni de bir sel gibi içine çekti bu ağlayış. Derken hepimizi savurdu ordan oraya. Dedem ağlamamızdan habersiz ,anneanneme hadi hazırlan gidiyoruz diyordu. Akşama kadar kaldık öylece. Sonra vedalar. Dualar. Eve döndük aklımız gönlümüz kala kala.