çocukluk günlerinin unutulmaz sevinci

bizden ayrı başka bir şehide yaşayan akrabalarımızı* ziyarete gideceğimizin söylenmesi. günler öncesinden hazırlığa başlardım. hediyeler alırdım. hatta resimler yapıp altına mektup yazardım. yani yanına gideceği insana mektup götüren ilk insan benimdir herhalde. onlar yazdıklarımı okurken ben utancımdan başka bir odada sessiz sessiz otururdum. duygusal bir çocukmuşum işte ne var ki.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.