evham

evham

hırsımdan dolup taşarken bir gün
farkettim kalbimin atışını güm güm
dedi eller yahu efe nen var
dedim vakitsiz çarpıntım var
vücudum başlar titremeye
kuru soğukta esen rüzgarın
yerinden çıkaracakmış gibi bir ağacı
sarsılırda duramaz bedenim
beynim hakim olmadıkça o kuru rüzgara.

efe büyük
devamını gör...
evham

içimde büyüyen,ölümsüz sancı
ruhumda sonsuza çağıran bir ses
takvimler çok eski, saat yabancı
boğazımda düğüm düğüm her nefes..

hayatım diyerek tuttuğum umut
ha koptu- kopacak, pamuk ipliği,
geçen lahzaların, omzunda tabut
sonsuzluğa taşır, yiten gençliği..

taşıyor geçmişi ve geleceği
duraklar arası upuzun firkat..
efsunlu gözlerle, gördüm gerçeği
gülüşlerim sahte, ölüm hakikat

düşlerde yaşarım ben gerçek gibi..
görülen yalansa ya gerçek nedir?
sonsuzluğun yoksa var mıdır dibi
sonsuza açılan kapı nerededir?

on iki boğumlu akrep, sinsice
karanlığın yırttı, ak duvağını
gece öldürürken beni gizlice
örümcek ruhuma, sardı ağını..

zaman gergefinde ölüm dokudu
sarmalandı sicim sicim bedenim
saat kulağıma kamet okudu..
nihayet biçildi beyaz kefenim..

zamanın tezgahı aksak ve ağır
bir ömür boyunca dokuduğu bez..
ve gören gözler kör, kulaklar sağır
zamanı dolunca kimse beklenmez.

üstüme saldırdı, mazi top yekün
geçmişi yüzüme,tükürdü gece..
emir duyuruldu ve kün-feyekün
olamaz denilen, oldu böylece..

geçiyorum candan, canandan, serden
verilen vadeler doluyor sanki..
sanki ayaklarım kayıyor yerden
ruhumda depremler oluyor sanki..

yutuyor iğneyle kazdığım kabir
yere çöküyorum her bir adımda
adım konduğunda duyduğum tekbir
hala çınlıyor bir adım ardımda..

ya bu neyin nesi, giydiğim talkım
koskoca bir hiçmiş yazdığım destan
alkım kuşağının altında halkım
yolumun üstünde engel; kabristan..

katilin seçtiği kurban mıyım ben?
söyle nedir beni yaşatan sebep?
çoban mıyım yoksa kendini güden?
zaman mı boynumu vurduran celep?

söyle ibrahim (a.s) ben ismail miyim?
yaradan adına kurban edilen..
yoksa her fiilde ki fail miyim?
meçhul cinayetle viran edilen..

tamam.. korkuyorum, senden ey ilham..!
ama sus duymasın, sesimi kimse..
içimde vesvese, karanlık evham;
"ya aldığım nefes, son nefesimse.."

fatih hepgüler
devamını gör...
evham

içimde bir sıkıntı
evham mı
hayal kırığı mı
kırıldı bir şey işte
terkedecek sevgili
tersleyecek dost eli
okşayacak bir kedi
kalmadı
anne desen
sabah aradı
yok bu ayak durmaz
durulmaz evde artık
çıkıp hava almalı
kesin öldü uzakta biri

onur bozkurt
devamını gör...
bu gün bütün karanlığı ve kasvetiyle dolaşıyor ihl sözlük semalarında. birinin yazdığını anlayaman diğeri; ''ajan'' lıkla suçluyor diğerini.

sanırım evham bu. bir saplantı derecesinde ilerledi mi, böyle adama ''ajanlar'' gösterebilir.

tabi bu ''ajan yok'' anlamına gelmiyor da; arkadaş bırakın birbirinizi suçalamayı. ben anladım her iki tarafı ama ifade edebileceğimi sanmıyorum.

devamını gör...
evham hastalığı.insanı içten içe hiç yok yere bitiren hastalıktır.bunu halletmenin en güzel yolu ise düşünülen şeyin aslında gerçekle belki alakası bile olmadığını farzedip aynı düşünce üzerinde yoğunlaşmamaktır.şeytanın bir vesvesesi olduğu için şeytan bu zayıf damarı çok kullanır ve düşündükçe insanın aleminde büyür ve kendi kendini hiç yok yere hasta eder.rahastız edici düşünceler gelse bile ne olursa olsun üzerinde durulmamalıdır.zihinde düşünce üzerine yorum yapılmamalıdır.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar