geçmişi yad etmek

tonton nene ve dedelerin bir araya gelmesi ile en güzeli olur. geçmişe dair ne varsa güzel de olsa hüzünlü de olsa daha bir özlemle anlatılır, hatırlanır. geçmiş gözlerinin önünden bir bir geçer. en çok da o an artık hayatta olmayanların adı geçtiğinde dalınıp gidilir.
devamını gör...
eğer o geçmişin, anıların içerisinde ben de varsam, yani ortak bir geçmişi yad ediyorsak arkadaşlarla keyifli ancak yok "buralar zamanında dutluktu", "balkan harbinde şöyleydi", "ben askerdeyken" falan muhabbetleriyse o esnada kendimi bıçakladığımı, gırtlağımı kestiğimi falan hayal ediyorum.
devamını gör...
hafızamızdan bağımsız çalışan bir organizma varmış gibi, hatrımıza gelen anılar sebebini ilk bakışta çözemediğimiz bir şekilde bize bazı hisler yaşatıyor.
belki o anının değil ayrıntılarını, belli başlı niteliklerini bile anımsayamıyoruz ama hissettirdikleri, henüz yaşamışız gibi bütün vücudumuzu esir alıyor.
tıpkı insanların söyledikleri sözleri unutmamız, ama hissettirdiklerini hiçbir zaman unutamayışımız gibi.

zor zamanlarda dinlenen şarkılar, okunan uyduruk kitaplar, kötü alışkanlıklar, tarih, mekan, kişiler...
hepsi bu organizma tarafından damgalanıyor ve belleğimizin derinliklerine atılıyor. tozlanıyor, paslanıyor. öyle ki üzerindeki tozdan tanıyamayacağımız hale gelmiş bir anıyı damgasından tanıyoruz. o anı tekrar yaşıyoruz.

zamanında çok sevdiğimiz ve kusana kadar, kulaklarımız kanayana kadar üst üste dinlediğimiz şarkılar birer tarihi belge niteliği taşırcasına bütün hissiyatı notaların arasına sıkıştırıyor ve şarkı bambaşka bir anlam kazanıyor.

gel gör ki aynı kötü hisleri tekrardan hissetmek çok kolay olurken iyi hisler hakkında yapabildiklerimiz özlemekten öteye pek geçmiyor.
said nursi de böyle düşünür, bir kitabında okumuştum. geçmişi anmak, yad etmek iki ihtimalde de elem veriyor insana.

ancak takip ettiğim bazı uzmanlara göre mutluluk geçmişe yönelik bir duygudur. insan kötü anıları hatırlamak istemez, bastırır ve geriye sadece güzel anılar kalır. geçmişi düşündüğümüzde hep güzelmiş gibi gelir genelde. yaşanılan kötü hisleri pek hatırlamayız. belki de bu yüzden nostalji sevgimiz. evet katılıyorum kendilerine, böyle bir gerçeklik var ancak bence hatırlamak yetmiyor, ben geçmişin güzelliğini hatırlayınca mutlu olmuyorum, belki anlık olarak iyi hissediyorum ancak çok kısa bir süre sonra içime hüzün çöküyor. çünkü şu an eskisi kadar güzel değil. zihnim otomatik olarak bu kıyası yapıyor ve üzülüyorum. bu uzmanlar mutluluk için güzel anı biriktirmek gerektiğini düşünüyorlar. katılmıyorum sinan hocam, oytun hocam. said nursi daha tutarlı. yani söylediklerinizin bilimsel olan kısmına kesinlikle katılıyorum ama o bilgileri yorumlama konusunda hatalı olduğunuzu düşünüyorum.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar