cep telefonu hayatımıza girdiğinden beri kişinin değersizliğini gösteren en önemli eylemlerden biridir. aylardır aramayan arkadaşın ismi "gelen arama" da görülünce hissedilen vefa duygusu "abi hediye dakikam vardı boşa gitmesin diye seni aradım, başka turkcell'li yok" cümlesiyle yerle bir olur. çünkü yıllardır "ben ölsem anam dışında kim üzülür" sorusunun belki de en bariz örneklerinden biridir bu tecrübe...çünkü başka bir insanın yaşantısında yalnızca "rehber kişisi" olmak insanın git gide kabuğunda çürümesinden başka nedir? nefret ediyorum senden hediye dakikam vardı boşa gitmesin diye seni aradım diyen insan modeli!
devamını gör...
bu modelden arkadaş bolca mevcut. hatta bir tanesi " felanca siteden alışveriş yaparsan 20 lira hediye kazanacağım" bile demişti. bu kadar yüzsüzlük de olmaz yani.
devamını gör...
babaannemdir. "bugün dakikaları kullanmanın son günü de bitirmek için seni aradim yavrum" diyor her ayın 19u.
ben de polyannacılık yapıp "olsun o kadar kişiden beni seçiyor" diyordum ama anneme de aynısını yapıyormuş. *
ben de kendisine aynısını yaptım "iyi yapmışsın yavrum." dedi hiç gocunmadı.
devamını gör...
kuzenimdir. başka operatöre geçmiştim haberi yoktu. aradı. sonra telefon kapandı. kontörleri hep bitmiş. benim suçum değil. kırk yılda bir aradıydı, yazık.
devamını gör...
bunu söylediği kişiyle arasında kopmaz bir bağ vardır. bunu söylese bile alınmayacağını bilir karşısındakinin.
devamını gör...
hediye dakikası olup da aramayanlar da var. onlara bakarak ehven i şer sayılır bu grup. galiba ben, şu başta belirttiğim gruba dahil oluyorum.

organize işler'de vardı bizim hikayemiz;

+ ya zübeyir abi, sen hiç konuşmaz mısın?
- bir ara çok konuştum, bir faydasını göremedim bıraktım.
devamını gör...
operatörlerin zaten tarifeyle birlikte binlerce dakika verdiği günümüzde artık görülmez oldu. özledik sanki, dakikamız olmadığı ama söyleyeceklerimizin çok olduğu günleri.
devamını gör...
artık tarihe gömülmüş insan modeli. muhtemelen o zamanlarda insanlar, konuştukları dakikaların parasını ödüyorlardı ve günümüzdeki paket mantığı yaygın değildi. bu yüzden hediye dakikalar oldukça değerliydi ve insanlar dıdısının dıdısı bile olsa arayarak değerlendirmek istiyordu. şimdiyse bir paket satın alıyorlar ve yüzlerce dakika konuşma hakları oluyor. ama dakikası başına para ödemedikleri için ziyan olan dakikaların da hesabını tutmuyorlar. böylece hassas bünyelere ağır gelen, gereksiz dakika değerlendirme aksiyonlarına da girişmiyorlar. bence insan psikolojisiyle ilgili muazzam bir tahlil fırsatı sunuyor bu durum.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar