insanı yoran şeyler

insanı en cok belirsizlik yoruyor. bazı şeyler net olmalı hayatta, kendini bile bilemeyen bir insanın boyle cumleler kurması cok trajikomik olsada yoruluruz işte. eyvallah demekten, sineye çekmekten, sorunlara “sen de gel paşam atlatırız bi şekilde” demekten...özlemekten, daha da özleyecek olmaktan yoruluruz. umulur ki sabrın sonu selamettir; bir hüsran daha gelip uğrayacak olursa ona verebilcek bir tebessümümüz kalmayacak çünkü.
devamını gör...
elde dolu poşetlerle deli bir sıcakta yokuş yukarı çıkmak.

yahya kemal böyle bir yokuşu kan ter içinde çıkmış da, yokuşun başındaki kahvecinin "ne alırsınız beyim" sorusuna "dur hele evladım, önce bir nefes alıym" demiş ya, işte o hesap.

düşünürken bile darlandım yahu.
devamını gör...
ben kıl bir tipim. televizyondan, sosyal medyadan, evde kullanılan bilgisayardan, her anı ölümsüzleştirme çabasından ve fotoğrafımın çekilmesinden hoşlanmam. bu döneme ait yaşamıyorum ve beni bu dönemle bağlayan tek şey telefonum. onu da istediğim zaman bir kenara bırakıp 3 yıl elime almayacak kadar kararlı olabilirim. olmuşluğum vardır. tüm bunların gerisinde yaşadığım için tüm bunlarla yaşayan insanlardan daha az yorulduğumdan net eminim.

mesela basit bir yemek yerken telefona düşen bildirimlere koşuyor. her şeyden bağlantısı kopuyor. tek tek kontrol ediyor, cevap veriyor ve tekrar sana yoğunlaşıyor. sanıyor iki kişiyiz, oysa yüzlerce insan var orada. arkadaş listesinde o an aktif olan herkes yanımızda. sohbetin arasına girebiliyorlar istediği zaman. bir erkeği yüzlerce insan ile paylaşmam bekleniyor, aaa ben uğraşamam diyip kaçıp gidince çok kötüsün, empati yapamıyon! bi de en yakın arkadaşım olacaksın! sen zaten hep böyleydin!

bir gün delirip bir parmağı havaya kaldırıp gezeceğim ve 34 yıl boyunca onu indirmeyeceğim. öyle edepsiz delireceğim ki yakındır.

ya da o an fotoğraf çekme mecburiyeti. tabağa dokunulması yasak, yemeğin en canlı olduğu anı ölümsüzleştirmek gerekiyor ki diğer insanlar bunu görsün. orada olduğumuz bilinsin diye etiketleniyoruz. herkes hayatımızın her anında yanımızda.

bence bunlar delilik. insan niye kendini böyle yorar hiç bilmiyorum. gerilim, korku türü filmlerde o duygulardan yorulup filmin sonunu açıp izleyen insanım ben, gelemem böyle şeylere.
devamını gör...
eksiklik. bir ara insanın yerini bulamamasına takmıştım sonraları kabullendim, üzerine konuştukça geçmediğini fark ettim. bugünlerde de bir numaralı saçma sapan konum eksiklik. bunun da üzerine konuşunca geçmeyeceğini biliyorum ama kendimi durduramıyorum aynı zamanda. gerçekten çok saçma! yani bakıyorsun etrafına bunu kolayca gideren insanlar var, sen niye?
devamını gör...
çok sevdigin birinin ölmesi. cidden seni yoruyor. zaman geçsin, alışayım istiyorsun. kuş gibi uçan zaman sanki ilerlemiyor. sanırsın çivilenmiş.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar