insanın kendini ve kalbini kime ve neye açması

(bkz: gölgeler koridoru)
(bkz: muhyiddin şekur)

--- alıntı ---

insanın kendini ve kalbini kime ve neye açması, kime ve neye kapaması gerektiği ile alakalıydı.

hak yolcusunun, baş koyduğu manevi yolda, kendi nev'i şahsına münhasır en deruni heva ve hevesleriyle, dünyevi bağlılıklarıyla, iştiyaklarıyla, hayalleriyle ve umutlarıyla karşılaştığını bilmesi gerekiyordu. bir tercihle karşı karşıya kalıyordu mürid. "bunu mu tercih edeceksin, Allah'ı mı?" "hevesini mi seçeceksin, Allah'ın rızasını mı?" hak yolcusunu vardığı her dönemeçte bu iki seçenek bekliyordu ve yolda aynı anda ikisine birden yer yoktu. aslında, bu yolda sana (yani nefsine ve sırtındaki yüklere) yer yoktu! nitekim şeyhü'l-ekber, "yolculuk; hayatın zahmetlerine ve meşakkatlerine, dertlere ve imtihanlara, tehlikelerin ve büyük korkuların kabulüne dayanır" derken bundan başka bir şey ima etmiyordu. hak yolcularına, "bu yolculukta kemal-i rahat, emniyet ya da saader bulmak imkansızdır" diyerek onlara baş koydukları yolun kaybetme-kazanma ihtimalleriyle dolu olduğunu haber veriyordu sadece.

--- alıntı ---
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar