kendini affetmek

"bir çocuk anne babasının muhteşem olmadığını anladığında ergen; anne babasını affettiğinde yetişkin; kendisini affettiğinde bilge olur."

yargılayıcı süper egomuz, kollektif bilinçten akan suçluluk duygularımız varken sanıldığı kadar kolay olmayan eylemdir.

zaten son aşamada, anladığımızda, geriye affetmek bile kalmaz.
devamını gör...
afların en müşkülü ve en mücbiridir çünkü insan yediği haltlar konusunda en fazla kendine samimidir. “allah beni affeder mi?” hissi ile ölümden korkulur, bedeli iyilikle ödenmeye çalışılacak çok günah vardır. öte yandan, kendini bağışlamadan yani geçici unutkanlığı başarmadan hayata adapte olmak da mümkün değil.

sahi, Allah beni affeder mi?
devamını gör...
bak burası çok can yakıcı işte. affedersin affetmesine de bu konudaki şüphen bir türlü uçup da gitmez. acaba gerçekten de affettin mi? insanlar unutur da vicdanın unutmaz be insan.*
devamını gör...
af konusunda en zor olanıdır. kendini affetme söz konusu olunca, herkesi susturabilirsin ama zihnin ile vicdanın arasında döngü kuran o sesi asla susturamazsın. vicdanın ile senkronize çalışan o ses sana gerçeği daima soyleyecektir!

+ o telefonu açsaydınnnnn?!!! açsaydın sonsuza kadar duyamayacağın o sesi kurtarabilecektin?!!!!!!!

hayat ve sonsuzluk arasında, olan - olmayan tüm zamanlarımı bunu hissederek geçireceğim.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar