köyde büyümek

şehirde büyümüş olan yetişkinden daha saf anılara sahip olmaktır. yıldızlara bakarak uyumaktır, ahırdan gelen zibil kokusuna burnun alışmasıdır, hayvanlar görünce uzaylı görmüş gibi davranmamaktır, daha az ahlaksızlık ile muhatap olmaktır.

büyüdükten sonra da nefes alacak bir köşeye sahip olmaktır.
devamını gör...
bizim zamanımızda zor ama zevkliydi. bana öyle yoksa çocukların gençlerin ailesi izin vermediği için köyden kaçarak istanbul'a geldikleri zamanlardı. o zamanlar böyle şeyler çok oluyordu. istanbul'u çok anlatırlardı ama hiç de özenmedim. ilk 11 yaşımda geldim buraya ve ilk geldiğimde hiç de etkilenmedim, ayılıp bayılmadım. küçüktüm; hayvanları o zaman da çok severdim. yavru köpekle koşu yarışı yaptığımı hayal meyal hatırlıyorum. daha sonraları çok sevdiğim bir kaç tane dana oldu farklı senelerde. dedemin bir kaç tane sığırı olurdu. işte onların yavruları. dedemden gizli gizli ekstra beslerdim. hatta adını aslan koyduğum ve en çok sevdiğim o hayvanla bir tane fotoğrafım var. 2-3 taneydi ama öbürleri kayıp.
bu aralar hep taa köyden, küçüklüğümden tanıdığım insanlara rastlıyorum. birisinden bahsetmiştim. ya geçmiş onca sene, nasıl tanıyabiliyorlar?
köyde büyüdüm, doğayı seviyorum, biraz da serdar kılıç'lık var; yok mu şöyle çiftliği olan bir hanımağa? * *
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar