matem

birileri öldüğü , hasta olduğu zaman veya çok sevdiğiniz kişilerden ayrıldığınız zaman insanda bulunan hal.

sevdiğiniz kişi derken sadece sevgili anlıyorsanız doktora görünmelisiniz.
devamını gör...
ölünün arkasından ağlama; yas tutma.

matem tutan kimse, ölmeden tövbe etmezse, kıyamet günü şiddetli azab görecektir. (hadis-i şerif-müslim)

insanı küfre sürükleyen iki şey vardır. birisi, bir kimsenin soyuna sövmek, ikincisi, ölü için matem tutmaktır. (hadis-i şerif-müslim)

islamiyet'te matem tutmak yoktur. peygamber efendimiz matem tutmayı yasak etti. eğer matem tutmak olsaydı, resulullah efendimizin taif'de mübarek ayaklarının kana boyandığı ve uhud'da mübarek dişinin kırılıp, mübarek yüzünün kanadığı ve vefat ettiği gün matem tutulurdu. sonra hazret-i ömer, hazret-i ali ve hazret-i hüseyn şehid edildikleri için matem tutardık. bunların hepsini çok seviyoruz. şehid edildikleri için çok üzülüyoruz. fakat matem yapmıyoruz. (abdülhakim bin mustafa) *
devamını gör...
(a.i.) 1. hüzün, keder ve musibet zamanındaki ağlayış, yas; yaslı, kederli bulunma, (bkz: şîven). 2. muharrem ayının ilk on gününde hz. imâm-ı hüseyin için yas tutarak mersiyeler okuma âdeti
(osm.) 'mâtem'. *
devamını gör...
matem. (المأتم)

eski arapça’da mâtem (me’tem) kelimesi, “sevince veya kedere yol açan bir olay dolayısıyla bir araya gelmiş erkek veya kadınlar topluluğu” anlamına gelmekte iken zamanla ölenin ardından hissedilen derin üzüntüyü, özellikle ağlayıp sızlamayı ifade etmeye başlamıştır (lisânü’l-`arab, “etm” md.). ayrıca eski araplar’ın matem dolayısıyla ortaya koydukları söz ve davranış şekilleri için niyâha-nevha (feryat ederek, çığlıklar kopararak ölüye ağlama), ned-nüdbe (ölenin iyiliklerini sayıp dökerek ağlama), risâ-mersiye, na‘y (ölüm haberini yayma) gibi kelimeler kullanılmıştır.

mâtem büyük felâketlerden, özellikle sevilen bir kimsenin kaybedilmesinden duyulan derin üzüntüyü ve tutulan yası ifade eder. karşılaşılan felâketin, yitirilen şeyin ferdî veya umumi olmasına göre doğurduğu acı ve üzüntü, dolayısıyla tutulan yas da ferdî veya umumi bir karakter taşır. matemin şiddeti kaybedilen şeye verilen öneme, ona karşı duyulan sevgiye göre değişir. matem, süresi ve uygulanma biçimi bakımından kültürden kültüre değişiklik göstermekle beraber üzüntüyü ifadede herkes için aynı olan belirli davranış biçimleri söz konusudur. eğlence sayılabilecek etkinliklerden kaçınmak, ağlamak ve yas tutmak, oturup kalmak, sessizliğe bürünmek, elbiselerini yırtmak, siyah elbiseler giymek, yüzünü örtmek, saçlarını kesmek veya saçını sakalını uzatmak, yemekten içmekten kesilmek matemi belirten başlıca hareket şekilleridir.

eski çin’deki matem kuralları konfüçyüsçülüğün beş klasiğinden li chi’de yer almakta, ölenin statüsüne ve yakınlığına göre farklılık arzetmektedir. zaman içinde budist ve taoist eskatolojiden etkilenen âdetlere göre matemin dereceleri vardır. ebeveyn için matem süresi yirmi yedi aydır. matem tutan kişi bu dönemde işi bırakıp uzlete çekilir. diğer taraftan giyim, yiyecek ve davranışlarla ilgili sıkı düzenlemeler söz konusudur (dcr, s. 453).

eski türkler’de ölüm karşısında duyulan acıyı büyük bir teessürle dışa vurma yaygın ve ortak bir tavır olarak kendini göstermektedir. çin kaynakları yas tutan türkler’in bağıra çağıra ağladıklarını, saçlarını başlarını dağıttıklarını, elbiselerini yırttıklarını haber vermektedir. göktürkler yas tutarken saçlarını keser, kulaklarını biçer ve yüzlerini bıçakla çizip yaralardı. kırgız-kazaklar’ın yas tutma tören ve âdetleri de göktürkler ve oğuzlar’dakine benzemektedir. saç kesme ve yüzü yaralama hunlar’da da mevcuttur. yas âdetlerinden biri de ölenin atının kuyruğunun kesilmesidir. diğer taraftan karalar giyinmek, yaslı çadıra bayrak asmak, elbiseyi ters giymek, başı açık tutmak veya siyah mendil bağlamak matem alâmetlerindendir (günay-güngör, s. 87-88).

kitâb-ı mukaddes’e göre âhirette göz yaşı, ölüm, matem, ağlayış ve acı olmayacaktır (vahiy, 21/4). ancak bu dünyada ölüm, yokluk, sıkıntı bulunduğu için üzüntü ve matem de vardır ve kitâb-ı mukaddes ibrânîler’in tarihinden çeşitli matem örnekleri vermektedir. ilk matem örneği hz. ibrâhim’in eşi sâre için tuttuğu yastır (tekvîn, 23/2). eyyûb peygamber, eski ahid’in bildirdiğine göre çoluk çocuğu ölüp malı mülkü yok olunca kaftanını yırtmış, saçlarını kesmiştir; kendisini teselliye gelen üç dostu da seslerini yükseltip ağlamıştır. bunlar da kaftanlarını yırtmışlar, başları üzerine toprak saçmışlar, derdinin çok büyük olduğunu gördükleri için yedi gün yedi gece onunla beraber yere oturmuşlar ve hiç konuşmamışlardır (eyub, 1/13-2/13). kitâb-ı mukaddes’te peygamber hezekiel’e matem kuralları hakkında bilgi verilmekte (hezekiel, 24/16-17); ayrıca elbiseyi yırtma, çula sarılma, yere oturma, başa kül serpme gibi tasvip edilen veya bedeni kesme, saçı yolma gibi tasvip edilmeyen matem türleri zikredilmektedir (the oxford dictionary of the jewish religion, s. 484-485). kitâb-ı mukaddes’te en çok geçen matem türü elbiseleri yırtmaktır. bu uygulama sadece ibrânîler’e has olmayıp asurlular’da (judith, 14/14), persler’de (ester, 4/1), grekler’de ve romalılar’da da vardı. hz. mûsâ özel sebeplerle elbise yırtmayı hârûn ve çocuklarına yasaklamıştır (levililer, 10/6), ancak yahudi tarihinde bu uygulama ile sık karşılaşılmaktadır.

bir başka matem alâmeti de yemekten ve içmekten kesilmek yani oruç tutmaktır. isrâiloğulları’nın günahlarından tövbe ettikleri kefâret gününün en belirgin özelliği o günde oruçlu olmaktır (levililer, 16/29-31). kefâret günü dışında da bazı umumi günahlar için veya kralın ölümünde ve umumi matemlerde oruç tutulmaktadır (yoel, 1/12-2/17). yahudilik’teki oruç günleri, kudüs’ün tahribi ve mâbedin yıkılması gibi tarihlerinin en kötü dönemlerinin anıldığı zamanlardır, dolayısıyla oruç matem alâmetidir. genel olarak matem yedi gün sürmektedir (tekvîn, 50/10; ı. samuel, 31/13); ancak mûsâ ve hârûn için otuz gün (sayılar, 20/29; tesniye, 34/8), ya‘kūb için mısırlılar’ın âdetine uyarak yetmiş gün devam etmiştir (tekvîn, 50/3).

ölen kişilerin ardından ağlamak en belirgin matem âlametidir. ya‘kūb’un ölümü üzerine mısırlılar yetmiş gün (tekvîn, 50/3), hz. mûsâ için isrâiloğulları otuz gün ağlamışlardır (tesniye, 34/8). ayrıca ölenin arkasından özel ağlayıcı kadınlar tutulmaktadır. eski mısır’da ağlayıcı kadınlar cenazeyi takip ediyor, gerek yolda gerekse mezarlıkta saçlarını yoluyor, ağlıyor, yas tutuyorlardı. tevrat, ölünün arkasından akraba ve yakınlarının matem tutarken aşırılığa kaçıp saç baş yolmalarını, üst baş yırtıp bedenlerini yaralamalarını yasaklamaktadır (levililer, 19/28; 21/5; tesniye, 14/1). kâhinler yas tutarken başlarını tıraş etmeyecek, sakallarının uçlarını kesmeyecek, bedenlerini yaralamayacaktır (levililer, 21/5).

yahudi şeriat ve geleneği, matem tutan bir kimsenin üzüntüsünü yenebilmesi için birtakım kurallar koymuştur. ölenin yakınları, defin tamamlanıncaya kadar cenaze işiyle meşgul olacaklarından pek çok dinî yükümlülükten muaftırlar. cenaze defnedildikten sonra matemdeki şahıslar ekmek ve yumurtadan oluşan yemek için cenaze evine giderler. yedi gün süren matem boyunca yas tutanlar yere oturmak zorundadır. bunların tıraş olması, yıkanması, çalışması, tevrat okuması, cinsî ilişkide bulunması, kösele ayakkabı giymesi, saçlarını kesmesi, selâm alıp vermesi, çamaşır yıkaması ve yeni yıkanmış çamaşır giymesi yasaktır. matem süresince ölenin evine tâziye ziyaretlerinde bulunulur. matem boyunca yas tutanların yemek ihtiyaçları arkadaşları veya komşularınca karşılanır. matemin yedi günlük ilk dönemine “şiva” adı verilir. bundan sonra “şeloşim” denilen ve otuz gün süren daha az yoğun ikinci dönem başlar. bu dönemde saçları kesmek, tıraş olmak, yeni elbiseler giymek ve davetlere gitmek yasaktır. bazı topluluklarda matem otuz gün sürerken bazılarında bir yıl devam etmektedir. matem süresince her gün kaddiş duasını okumak gerekir. yedi günlük dönem roş-haşanah, yom kipur, sukkot, fısıh ve şavuot bayramlarına rastlarsa matem zorunlu olarak sona erer. eğer ölen kişi tevrat kurallarını çiğneyen biri ise veya intihar etmişse matem kurallarına uyulmaz (dictionnaire encyclopedique du judaïsme, s. 302-304).

eski ahid’de isrâiloğulları’nın matem geleneklerine dair verilen örneklerin bir kısmı yeni ahid döneminde de devam etmiş (matta, 9/23; luka, 8/52; resullerin işleri, 8/2), ancak hz. îsâ’nın ölümü ve yeniden dirilişi hıristiyanlık’taki matem anlayışında önemli bir değişime sebep olmuştur. artık hıristiyanlar ümitsiz kimseler gibi matem tutmayacaktır (ı. selânikliler, 4/13); zira onlar yeni kudüs’ü beklemektedir ve orada artık ölüm, matem, ağlayış ve acı olmayacaktır (vahiy, 21/4). hıristiyanlık’ta matem için çalgı çalınması, kiralık ağıt yakıcılar tutulması, üzüntünün gürültülü bir şekilde dışa vurulması yasaklanmış ve kilise cenaze matemlerindeki aşırılığa karşı çıkmıştır (db, v/ı, s. 468).

bibliyografya:

lisânü’l-`arab, “etm” md.; tâcü’l-`arûs, “fżż” md.; h. lesetre, “déchirer ses vetements (usage de)”, db, ıı/2, s. 1336-1337; a.mlf., “deuil”, a.e., ıı/2, s. 1396-1400; a.mlf., “ıncision”, a.e., ııı/1, s. 868-869; a.mlf., “pleureuses”, a.e., v/1, s. 465-468; e. jacob, “mourning”, ıdb, ııı, 452-454; d. h. smith, “mourning”, dcr, s. 453; dictionnaire encyclopedique du judaïsme (ed. g. wigoder v.dğr.), paris 1993, s. 302-304; suzan alalu v.dğr., yahudilikte kavram ve değerler, istanbul 1996, s. 147-155; p. knobel, “mourning”, the oxford dictionary of the jewish religion (ed. r. j. z. werblowsky - g. wigoder), new york 1997, s. 484-485; ünver günay - harun güngör, türk din tarihi, kayseri 1998, s. 87-88; yıldız kocasavaş, “eski türklerde yas ve ölü gömme adetleri”, türkler (nşr. hasan celal güzel v.dğr.), ankara 2002, ııı, 67-75; eşref buharalı, “türklerde matem alâmetleri”, tda, sy. 65 (1990), s. 149-159; ismail görkem, “türk dünyasında yas törenleri ve ağıtlar”, a.e., sy. 77 (1992), s. 157-188; s. g. f. brandon, “death rites and customs”, the new encyclopaedia britannica: macropaedia, chicago 1979, v, 533-538; m. a. hofer, “mourning customs (in the bible)”, new catholic encyclopedia, washington 1968, x, 54-55; e. k. mitchell, “death and disposal of the dead (early christian)”, ere, ıv, 456-458.

ömer faruk harman


câhiliye döneminde ve islâm’da matem. islâmiyet’ten önce araplar’da matem kutsal bir görev olarak telakki edilen sosyal tezahürlerden biriydi. üstünü başını parçalama, saçlarını kesme, başına toprak atma, çamur sürme, elbiseyi ters giyme, siyah veya beyaz giyinme, kendi kendini ve özellikle yanaklarını dövme gibi ibrânîler’de ve çevredeki diğer kültürlerde bulunan matem türleri bazı farklılıklarla eski araplar’da da vardı. araplar bazan bir yıl kadar süren matem müddetince yas elbisesi giyer, ölünün kabri üzerinde kurban keserlerdi. ölenin yiğitlik ve cömertlik gibi meziyetlerine göre bu son uygulama ölüm yıl dönümlerinde de tekrarlanırdı (cevâd ali, v, 173-174). câhiliye dönemindeki matem uygulamalarının başında ağıt yakma geliyordu. özellikle soylular ve zenginler, ölen kişinin durumuna göre onun hakkında genellikle abartılı övgüler düzen kadın ağıtçılar (nâiha, nevvâha) kiralardı, ağıt sırasındaki hareketlerine göre bu kadınlara değişik isimler verilirdi. bazıları hayatta iken kendileri için ağıt yakılmasını vasiyet eder, meziyetlerinin ağıtlara yansıtılmasını isterlerdi. câhiliye şairi tarafe b. abd mu`allaķa’sında, “öldüğümde bana yaraşır bir şekilde ağla, benim için yakalarını yırt ey ma‘bed’in kızı!” diyordu (hüseyin b. ahmed ez-zevzenî, s. 93). hz. peygamber’in dedesi abdülmuttalib de ölüm döşeğinde iken kızlarını başına toplayarak onlardan ölümünden sonra kendisi için söyleyecekleri mersiyeleri dinlemiştir (ibn ishak, s. 45-46).

kur’ân-ı kerîm’de araplar’ın matem uygulamalarına doğrudan bir atıf yer almamakla birlikte doğum ve yaşam gibi ölümün de tabii karşılanarak takdire rıza gösterilmesi ve ölüm hadisesinden âhiret için ders çıkarılması gerektiği bilincini geliştirmeyi hedefleyen pek çok âyet bulunmaktadır. hz. ya‘kūb’un, oğlu yûsuf’un öldüğü yolundaki haber üzerine üzüntüden ve ağlamaktan gözlerini kaybetmesine ve acı çekmesine rağmen kendi kendine “sabr-ı cemîl” telkin ettiği, kederini içine gömdüğü, “ben gam ve kederimi ancak Allah’a arzediyorum” dediği bildirilerek bir yandan ilâhî takdire rıza göstermenin gerekliliği, bir yandan da matemin meşruiyeti, mahiyeti ve ölçüsü konularında bir örnek ortaya konmuştur (yûsuf 12/18, 83-87, 96; fahreddin er-râzî, xvııı, 192-206). hadislerde ise câhiliye döneminin uzun süreli ve abartılı matem şekilleri ve bu sırada gösterilen taşkınlıklardan örnekler zikredilerek bunların islâm’la bağdaşmadığı belirtilmiş, felâketler karşısında mümkün olduğunca sabırlı ve metanetli davranmak gerektiği telkin edilmiştir (ibn hacer, vı, 197-202; şevkânî, ıv, 111-122). hz. peygamber bir hadisinde, “yanaklarını döven, yakalarını yırtan ve câhiliye âdetini sürdürenler bizden değildir” buyurmuştur (buhârî, “cenâǿiz”, 36, 38, 39; müslim, “feżâǿil”, 67). hadis şârihleri, “câhiliye âdeti” ile o dönemin aşırılıklarla dolu matem şekillerinin kastedildiğini belirtmişler, “bizden değildir” ifadesini de islâm âdâbından sapma olarak açıklamışlardır. diğer taraftan resûl-i ekrem’in ölünün arkasından bağıra çağıra ağlamayı, saçlarını kesmeyi, üstünü başını parçalamayı onaylamadığı bildirilmektedir (buhârî, “cenâǿiz”, 37; müslim, “îmân”, 166). bununla birlikte çeşitli hadislerde metanetini koruyup ilâhî takdire rıza göstermek şartıyla ölünün arkasından acı çekmenin ve bu sebeple ağlamanın tabii bir durum olduğu, gözün ağlamaktan, kalbin üzülmekten dolayı sorumlu tutulmadığı, buna karşılık elin yaptıklarından, dilin de söylediklerinden sorumlu olduğu belirtilmektedir (meselâ bk. müsned, ı, 204; buhârî, “cenâǿiz”, 32; “edeb”, 18; müslim, “cenâǿiz”, 16-28; “feżâǿil”, 62; ibn mâce, “cenâǿiz”, 60). kabir ziyaretinde bir sakınca görülmemekle birlikte ölünün kabri üzerinde kurban kesip kan akıtma şeklindeki câhiliye uygulaması resûlullah tarafından yasaklanmıştır (müsned, ııı, 197; ebû dâvûd, “cenâǿiz”, 70).

islâm’dan önce hicaz bölgesinde kocası ölen arap kadınları bir yıl süreyle iddet bekleyip yas tutar, bu müddet içinde evinden dışarı çıkmaz, yeni elbise giymez, koku sürünmez ve saçlarını taramazdı. hatta bu kadınların matem süresince suya el vurmadıkları, yıkanmadıkları, tırnaklarını kesmedikleri ve matemden çıkmalarının bazı kuralları olduğu bildirilmektedir (tâcü’l-`arûs, “fżż” md.). islâm dininde kocası ölen kadının iddet süresi dört ay on gün olarak belirtilmekte ve hamile olması durumunda bu süre doğumun gerçekleştiği gün sona ermektedir. bu zaman zarfında kadının câhiliye döneminin aşırılıklarına sapmadan kocasının hâtırasına saygı niteliğinde bir matem havası yaşaması istenmiştir (bkz: ihdâd).

câhiliye devrinde, öldürülen bir kimsenin aile ve akrabaları ölenin intikamını alıncaya kadar dünya zevklerinden kendilerini mahrum etmeye and içer, bu süre içinde ağlamazlar, hatta normal matem usullerini uygulamaz, bunu ancak hedeflerine ulaştıktan sonra yaparlardı. kadınlar ise maktulün kanı yerde kaldığı sürece matem tutar, erkeklerini intikam almaya teşvik ederlerdi (cevâd ali, v, 156). islâm dini kan davası uygulamasını kesin olarak ortadan kaldırdığı gibi bu tür meseleleri hukuk kurallarıyla çözme yoluna gitmiş, gerek fertlere gerekse cemiyete bu kurallara uyup toplumsal barışın güçlenmesine katkıda bulunma yükümlülüğünü getirmiş, böylece kan davasına bağlı matem anlayış ve uygulamalarını ortadan kaldırmayı hedeflemiştir.

bununla birlikte çeşitli müslüman toplumlarda islâm öncesinden kalan bazı matem şekilleri islâmî unsurlar da katılarak devam ettirilmiş, bir kısmı günümüze kadar gelmiştir. selçuklu hükümdarı tuğrul bey öldüğünde emîr ve hâciblerin elbiselerini yırtmak istedikleri, fakat vezir amîdülmülk el-kündürî’nin buna engel olduğu kaydedilmektedir. bahâeddin veled konya’da vefat edince alâeddin keykubad yedi gün saraydan çıkmamış, kırk gün ata binmemiş, tahtını bırakarak hasıra oturmuş, cuma mescidinde hâfızlara kırk gün hatim indirtmiş, fakirleri doyurmuştur. mevlânâ celâleddîn-i rûmî’nin cenaze törenine katılanlar da elbiselerini yırtarak saçlarını yolmuşlar ve yas süresince matem elbisesi giymişlerdir. fâtih sultan mehmed vefat ettiğinde atlarının kuyrukları kesilip eyerleri ters çevrilmiş, sarığının yanı sıra savaşta kullandığı yaylar da kırılarak tabutunun üstüne konmuştur. bazı matem şekilleri yanında dinde bid‘at sayıldığı veya içlerine bazı bid‘atlar karışmış olduğu halde devir ve ıskat, ölünün yedinci, kırkıncı ve elli ikinci gününde yemek verme, helva dağıtma, kur’an okutma gibi uygulamalar günümüzde de devam etmektedir (şîa’da matem geleneği için bk. ağıt).

bibliyografya:

tâcü’l-`arûs, “fżż” md., müsned, ı, 204; ııı, 197; buhârî, “cenâǿiz”, 32, 36-39, “edeb”, 18; müslim, “Îmân”, 166, “cenâǿiz”, 16-28, “feżâǿil”, 62, 67; ebû dâvûd, “cenâǿiz”, 70; ibn mâce, “cenâǿiz”, 60; ibn ishâk, es-sîre, s. 45-46; hüseyin b. ahmed ez-zevzenî, şerĥu’l-mu`allaķāti’s-seb`a (nşr. m. muhyiddin abdülhamîd), beyrut, ts. (mektebetü dâri’l-beyân), s. 93; fahreddin er-râzî, mefâtîĥu’l-ġayb, xvııı, 192-206; ibn hacer, fetĥu’l-bârî (sa‘d), vı, 197-202; şevkânî, neylü’l-evŧâr, ıv, 111-122; cevâd ali, el-mufaśśal, v, 152-157, 173-174; ı. goldziher, gesammelte schriften, hildesheim 1970, ıv, 360-393; sedat veyis örnek, “anadolu folklorunda yas”, ı. uluslararası türk folklor semineri bildirileri, ankara 1974, s. 399-409; handan çağlayan, “anadolunun bazı yörelerinde yas gelenekleri”, v. milletlerarası türk halk kültürü kongresi gelenek görenek inançlar seksiyon bildirileri, ankara 1997, s. 87-108; eşref buharalı, “türklerde matem alâmetleri”, tda, sy. 65 (1990), s. 149-159; ismail görkem, “türk dünyasında yas törenleri ve ağıtlar”, a.e., sy. 77 (1992), s. 157-188.

mustafa çağrıcı *
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar