ne kendi ne başkasının yoluna gitmek

özünde her kapı gidememeye çıkıyor. yol ararken yoruldum diyen de başkasının yolunu dikenlerle çevreleyenler de bu gidemeyişten nasibini alıyor en nihayetinde. bazen insan, ne kendi yoluna gider ne de başkalarının yolunda ilerler...öyle yıllarca yollarında tur bindirirken önüne gelen herkes dünkü çocuk bile bunu yapıyor demez; aşk var, umut var ve en önemlisi zorlama da olsa istek var içlerinde…elinde ise hiç olanlar, bunu istemek hakkını elinde bulundurur. bir boşluğa bakar gibi kendilerinde, derinliklerindeki karanlık da kayıp olurlar.

insanın boynuna dolanan şu engeller ipinden bu yana birçok şeyin yeni bir anlamı olmalı. aşk ve umut daim ve kaim olmalı. uzaktaki insan, yakındaki insan fark etmeksizin boynunda olan ipi ya fark etmedi ya umursamadı.

heyhat! olması gerekenler olmadı. geriye de ne gerekli artık umursamaz oluşumuz kötü olmasına kötü de, ipleri gevşeten kolaylıklara rağmen kendi nefesimiz yetmiyor, gücümüz yok veya ilerleme irademiz yok.

demem o ki, kabullenmek veya her şeyden vazgeçmek de bir seçim. yola çıkmak, tehlikeyi göze almak demektir.
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar