sessiz şahit

bir patikanın başında sessizce bekler
irkilmez ve titremez rüzgar olmaksızın
duyduklarını ancak içine alır ve saklar
günün birinde bir usta, ondan bir sandık oyar
işte o sandık bizim sandığımızdır.

hüznü görür susar! gözyaşları üzerine damlar, susar!
sevgi sözcüklerini duyar, susar!
şen gülüşleri ve kahkahaları alır, saklar!.

belki bizi de öldürecek bir gün
kolları boş kalacak her sonbaharda
gölgesinde bir daha
ne böylesini görecek ne benzerini duyacak
kaç kez kabuk değiştirecek kaç kez dökecek derisini
güneşe kaç kez bakacak,
gece özleyecek mi bizi?
çağıracak mı?
altında bir gün
ikimizi görecek mi?

ve işte o gün, gövdesine kazıyacağız ismimizi,
yontacağız, acıtacağız, kanatacağız.
yine susacak, yine susacak.


marcus clein vernet - 1982 - témoin silencieux
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar