sevilen şiirin en vurucu cümlesi

1.
ve neden sonra
tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede..
hatırla ki mahşer günüdür,
ortalığa düşmüşüm seni arıyorum!

**
devamını gör...
''bilemem, belki bu yüzden
ben sana yanlış bir yerden edilmiş
bir büyük yemin gibiydim.
beni hep aynı yerimden yaralayan o eve
yine de döneyim döneyim istedim.''*
devamını gör...
gözler ki birer parçasıdır sende ilâh'ın,
gözler ki senin en katı zulmün ve silâhın,
vur şanlı silâhınla gönül mülkü düzelsin;
sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin!
devamını gör...
şiirde bir bukletin buket heyecanı.

yârin dudağından getirilmiş
bir katre âlevdir bu karanfil,
rûhum acısından bunu bildi!

düştükçe, vurulmuş gibi, yer yer
kızgın kokusundan kelebekler,
gönlüm ona pervâne kesildi...

eridim şem-i kâfur misali her mısrasında bu şiirin
gönlüm razı gelmez bir cümlesini ilâna
haşmetine vurulurum her okuyuşta.
devamını gör...
''bütün günüme bütün güneş değse ne olur,
ne yazar üstümden bütün bulut yürüse
bir tutmuyor beni, ayrılıyorum ikiye.

sakladıklarımı görmene gerek yok jospi.

bazılarımız durdukları yerde öldüğünü söylüyor.
(dünya boktan, sen tamsın, kurduğun cümle eksik)
bazılarımız da eski yıpranmış bir hatırayı
korumak için apışıp kalmış bir çatı
(sanki eline alsan, yapacaksın gibi)

bu dünyada insan dediğin ikiye ayrılır jospi
bir: ayrıldıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi
davranan medeniler; bir: atlarına davranan
barbarlar. onlar atlarını çöle, topuğunu dikene sürerler.''*
devamını gör...
ibrâhîm
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim

asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim *
devamını gör...
''aksın, içimde bir nehir gibi
dolanan keder
unuttuğum, unutmaya çalıştığım ne varsa
bende durmasın
içimde öyle çok ki, her gidenden
biriktirdiğim melekler''*
devamını gör...
ben bir sana, bir bu şehre gül dedim
ayla toprak şahittir, şahittir denizle gece
sensizken, istanbul'da bir kez olsun gülmedim
yıllar kapımı çaldı, ellerinde vur emri
yokluğun var sen yoktun, ölüm geldi ölmedim
ağladım yüreğimde sen, sende divane istanbul
aşkından hatıra dedim göz yaşımı silmedim
ben bir sana, bir bu şehre gül dedim
belki de can ben bu şehri güller için çok sevdim
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar