üniversite yıllarıydı. arkadaşımla beraber baktığımız sapsarı bir muhabbet kuşumuz vardı. adını necati koymuştuk. hayatımda kendisine bağlandığım ilk hayvandı. necati'ye ağzımdan yemek yedirirdim. o derece bi bağlılık.

akşamüstü uyuyacağımız zaman ışıkları söndürürdük. necati karanlık olunca bi anda sesini keserdi. kafesin kapağı açık olduğundan uygun bi yere tüner sabahı beklerdi. sabah olduğunda oda içinde ötüşerek uçuşup beni gagalayarak uyandırmaya çalışırdı. çok sinir ederdi beni hergele.

ara tatilde necatiyi emanet ettiğimiz arkadaşlardan biri kuşu koyduğu odanın penceresini açık unutmuş ve necati oradan dışarıya uçmuştu. normalde hergeleyi omzuma alıp balkona çıktığımda hiç bir şekilde yerinden bile kımıldamayan hayvan o tatilde bizden uzaklaşmıştı. bir daha necatiye ulaşamadık...
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar