yalnızlığın üç rengi

birincisi; ana rahminden dünyaya gelişinde sana sevgiyle bakan fakat karnındaki hiroşimavari gaz labirentinten bihaber olan insanlara karşı hissedilen beyaz yalnızlıktır.

ikincisi; emekleme, adım atma ve koşmanın ardından, hayat denilen safsatanın hamurunda pembe tozun senin yukarılara çıkarıp pişirmesinin ardından gönlünü yakmasıyla gelen kalabalık içindeki ebruli yalnızlıktır.

üçüncüsü ise; taksim edilen nefes alış verişinin kredisini bitirmesiyle ruh ve bedenin ayrı diyarlara sürgün edildiği, "memleket nere?" sorusuna "-toprak!" cevabının verildiği kurşuni yalnızlıktır.

benim yalnızlığım siyahtır, anaçtır; tüm tek başındalıkları bağrına basar...
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar