yanlışa tüy dikmek

hayretle seyrettiğimiz olay. şimdi bakıyorsunuz, bir yanlış var. bunun da bir şekilde düzeltilmesi gerek. fakat yapılan şey bu yanlışı düzeltmek yerine yanlışı meşru görmek ve göstermeye çalışmak oluyor. açık konuşmak gerekirse, boşanmak nahoş bir olay değil mi? yani boşanmayı önlemeye çalışmak lazım. bunun için de boşanmaya sebep olan sorunları çözmek veya önüne geçmek gerek. en mantıklı hareket ise sorunun kaynağına inip direk sorun çıkmasına neden olacak şeyleri halletmektir. ancak şimdi söylenenlere bakıyorum "bence boşanmayı kötü bir şey olarak görmeyi bırakmalıyız. nafaka meselesini halletmeliyiz. boşanmanın önünü açmalıyız" diyorlar.

bu mudur yani çözüm? geriye anne-baba sevgisinden mahrum, psikolojisi bozuk nesiller bırakmak mı? karşılıklı hürmeti, sevgiyi, saygıyı aşılamak varken biri prenses olarak yetiştiriliyor, diğeri kral. ikisi de "buranın hakimi benim, her şey bana hizmet eder" diyor. sonra bir sürü sorun çıkıyor. aileler yanlış yaptığını kabullenmek yerine tüyü tam dikiyor. "boşan kızım/oğlum. sana daha iyisi mi yok" diyor. "kızım, kocanı sev, say. ona hürmet et.", "oğlum, hanımının gönlünü hoş tut. ona ilgi göster" demek bu kadar mı zor? bunları söyleyince niye birileri zıp zıp zıplıyor? doğrusu bu değil mi?
devamını gör...

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Benzer Başlıklar